Trzy łona

Pisałem niedawno o porównaniu łona Dziewicy Maryi z łonem jaskini-grobu, w której złożono martwe ciało Jezusa. Św. Efrem Syryjczyk przedstawia to jeszcze inaczej, i mówi o trzech łonach, z których wyszedł Jezus: łono Maryi przy narodzeniu, łono Jordanu przy chrzcie, i łono Szeolu przy zmartwychwstaniu.

Powinienem nauczyć się syryjskiego.

Leon XIV bardzo ładnie mówił o Kościołach wschodnich na spotkaniu z ich przedstawicielami, przybyłymi do Rzymu na Rok Święty. Tutaj można przeczytać.  Zwracam uwagę na cytat z Leona XIII: aby „każdy misjonarz łaciński, zarówno z duchowieństwa diecezjalnego, jak i zakonnego, który poprzez zachęty lub pomoc skłoni jakiegokolwiek chrześcijanina wschodniego do przyjęcia obrządku łacińskiego”, został „pozbawiony i wykluczony ze swojego urzędu” . Ciekawym, jak się ma do tego męczeństwo św. Andrzeja Boboli...

Eucharystia i Duch

Nazwał chleb swoim żyjącym Ciałem, napełnił go sobą samym i swoim Duchem. (...) A kto go z wiarą spożywa, spożywa Ogień i Ducha. (...) Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy, spożywajcie z tym Ducha Świętego. Prawdziwie bowiem to jest moje Ciało, i kto je spożywa, będzie żył na wieki. (św. Efrem, mowa 4. na Wielki Tydzień)

Powstań z popiołów jak Feniks

Come back to the Lord with all your heart, leave the past in ashes. To cytat z dawnego angielskiego wydania Mszału Rzymskiego. Teraz już tego wersu nie ma, bo nie ma też łacińskiego tekstu, który można by tak przetłumaczyć, niemniej jednak ten tekst przedstawia piękny obraz na dzisiaj odpowiedni, na Popielec. Zostawić za sobą przeszłość, grzeszną przeszłość, w popiołach. To, co dawne, spłonęło, zaczyna się coś nowego. Powstający z popiołów Feniks był dla pierwszych chrześcijan obrazem Chrystusa Pana Zmartwychwstałego, a przecież od Popielca dążymy właśnie ku Zmartwychwstaniu.

A to z kolei modlitwa pokutna św. Efrema Syryjczyka, odmawiana w Kościele wschodnim przez cały Wielki Post:

Κύριε καὶ Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, περιεργίας, φιλαρχίας, καὶ ἀργολογίας μή μοι δῷς. Πνεῦμα δὲ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονῆς, καὶ ἀγάπης χάρισαί μοι τῷ σῷ δούλῳ. Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα, καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου, ὅτι εὐλογητὸς εἶ, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

O Panie i Władco życia mego, nie daj mi ducha lenistwa, czczej ciekawości, żądzy władzy i czczej gadaniny, ale łaskawie udziel mi, słudze Twemu, ducha roztropności, pokory, wytrwałości i miłości. Tak, o Panie i Królu, daj, aby widział me potknięcia, a nie osądzał brata mego. Ty bowiem jesteś błogosławiony na wieki wieków. Amen.

Jeśli wierzyć sieci,
to kapłan, recytujący
modlitwę św. Efrema

Znowu o tym na 'o' ;-)

Ogień miłosierdzia stał się dla nas żywą Ofiarą. (św. Efrem, Hymn o wierze, 10)

Efrem i Columcille

Wczoraj, 9. czerwca, przypadało wspomnienie dwóch wielkich świętych, Efrema z Syrii i Columcille, czyli Columby (imię męskie!) z Irlandii. Temu drugiemu przypisuje się, między innymi, wiersz Altus Prosator. Pierwszy zaś nazywany był cytrą Ducha Świętego, z podziwu dla jego poezji.

Oto jedna z modlitw św. Efrema:

Klękam przed Tobą, Panie, by Cię adorować,
dzięki Ci składam, Boże hojny,
błagam Cię, Boże święty.
Przed Tobą zginam kolana
Ty kochasz ludzi, a ja Ciebie wychwalam,
o Chryste, Synu Jedyny
i Panie wszystkich rzeczy.

Ty, który jesteś bez grzechu
za mnie, niegodnego grzesznika,

zostałeś ofiarowany śmierci,
i to śmierci krzyżowej.

W ten sposób wyzwoliłeś dusze
z zasadzki zła.
Cóż Ci oddam, o Panie,
za taką hojność?

 
Tobie chwała, o przyjacielu ludzi!
Tobie chwała, o miłosierny Boże!
Tobie chwała, cierpliwy!
Tobie chwała, który przebaczasz grzechy!
Tobie chwała, który przyszedłeś dla zbawienia naszych dusz! (tłum. Dominik Jurczak OP)

Adwent (v), czwartek, 1.12

Niebiosa, wysączcie z góry sprawiedliwość i niech obłoki z deszczem ją wyleją! (Iz 45:8). To czytanie z jutrzni dzisiejszej. Może się wydawać wołaniem, krzykiem ku niebiosom, ale dla mnie brzmi zawsze jak szept: wysączcie sprawiedliwość...

Można teraz zobaczyć, jak wygląda sucha ziemia i spróbować zrozumieć jej modlitwę.

Św. Efrem poucza, że Pan nie podał daty swego przyjścia, aby mogły Go oczekiwać wszystkie pokolenia, aby zawsze był czas czekania na Niego. To ma wzbudzić tęsknotę za Jego przyjściem. Może przyjdzie teraz, w naszych czasach?