Ofiara Abla

Wspominamy ją w Kanonie rzymskim, ale wspominamy ją i dzisiaj w najpiękniejszej chyba w liturgii rzymskiej modlitwie nad darami: aby Bóg przyjął naszą ofiarę tak, jak przyjął dary Abla, i, jak kontynuuje modlitwa, aby to, co każdy złożył na ofiarę, posłużyło wszystkim ku zbawieniu. Chodzi o nasze włączenie się w ofiarę Chrystusa Pana, wszystkie te nasze smutki i radości mają stać się ofiarą, która już nie tylko nas, ale wszystkich w niej uczestniczących obejmie swym znawczym działaniem.

I znowu mięso

Wyrzuca się z liturgicznego psałterza tzw. wersety, czy nawet całe psalmy złorzeczące, jako niezgodne ze współczesną mentalnością (mówcie za siebie, odsyłam to tekstu o mnie z boku strony), tymczasem w psalmie 51[50], który cały mówi o nowej ofierze dla Boga, o ofierze duchowej, o ofierze skruszonego serca, zatrzymuje się na końcu dwa wersety (18-19), nota bene dodane do psalmu później, w czasach odbudowy Jeruzalem po niewoli babilońskiej, dodaje się dwa wersety, w których znowu mówi się o ofiarach ze zwierząt, chociaż kilka wersów wcześniej czytaliśmy bądź śpiewaliśmy, że Bóg ich nie chce! I po tych wszystkich wyznaniach grzechów i tego, co one zrobiły z sercem człowieka, mówimy nagle, w zgodzie, jak sądzę, ze współczesną mentalnością: Wtedy składać będą cielce na Twoim ołtarzu. Tych słów, dla każdego, kto choć trochę pomyśli nad psalmem 51[50], powinno nie być, nie są w zgodzie z duchem tego psalmu. Może ktoś je kiedyś wyrzuci. A jeśli ktoś miałby jakieś obawy, wystarczy odwrócić kartkę w psałterzu i przeczytać psalm 50[49].

Ofiara kapłana

Kiedy w liturgii okresu Narodzenia Pańskiego powtarzamy słowa ze 110 psalmu: Tyś jest kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka – kojarzą mi się one zawsze z nowonarodzonym Dzieciątkiem. Bo przecież Chrystus stał się kapłanem właśnie poprzez to, że przyjął ludzkie ciało, które mógł potem ofiarować, jak pouczał nas święty Atanazy 1 stycznia, Ojcu niebieskiemu za nas. Narodzenie Pańskie: początek kapłaństwa Chrystusowego.

Ofiara dla Boga

Czy zauważyliście, że wspomnienia świętych dziewic męczennic w kalendarzu rzymskim przypadają zimą? Święta Łucja, grudzień; święta Agnieszka, styczeń; święta Agata, luty; święta Cecylia, listopad. Dziś wspomnienie świętej Łucji, jednej z najdroższych mi świętych. Często wzywano jej wstawiennictwa w chorobach oczu. Łucja przypomina początek 12 rozdziału Listu do Rzymian: oddała ciało swoje na ofiarę świętą, Bogu przyjemną, na wzór Boskiego Logosu. I to jest tak naprawdę ofiara, jakiej pragnie Bóg: nas samych, żebyśmy sami oddali się Jemu, który jest źródłem wszelkiego dobra i wszelkiej miłości. Nie oszukujmy się: to jest bardzo trudne. Mamy całe życie, żeby się tego nauczyć.

Ojcze, w Twe ręce składam ducha mego, mówi dzisiaj święta Łucja.

Bóg, nędza i Elżbieta

Dziś w Karmelu wspominamy świętą Elżbietę od Trójcy Przenajświętszej. W hymnie jutrzni modlimy się: Ojcze (...) wejrzyj z miłością na naszą nędzę, którą z ufnością Ci oddajemy. Takie oddanie nędzy jest czasami jedyną modlitwą, na jaką człowieka stać. Oddajemy z ufnością, a więc z nadzieją, że Bóg to przyjmie jako ofiarę dla swojej chwały. Składamy naszą nędzę na ołtarzu Krzyża, aby pomnożyć ten skarbiec miłosierdzia i współczucia, który Chrystus zapoczątkował przez swoją mękę i śmierć, współczucia i miłosierdzia, które jakże są potrzebne światu.

Wzmocnij mnie duchem ofiarnym

Czyli takim, który nie będzie się wahał przed oddaniem się Tobie w ofierze, zjednoczonej z ofiarą Chrystusa Pana na krzyżu. 

W Komunii świętej pragnę zjednoczyć się z Tobą, Jezu, jak najściślej, i z Tobą ofiarować się Ojcu niebieskiemu.

Eucharystia św. Polikarpa

Święty Polikarp, którego dziś czcimy, postrzegał swoje męczeństwo w kategoriach eucharystycznych: sam stał się ofiarą dla Ojca niebieskiego poprzez udział w kielichu Chrystusowym, czyli Chrystusowej męce. Nie wahał się oddać samego siebie całkowicie Bogu. Dziękował Bogu, że stał się dla Niego ofiarą.

Rozproszenia duże

Było poświęcenie świec na mszy porannej. I był prawie pożar, bo się komuś zapaliła osłonka na świecę. Między innymi z tego powodu miałem duże rozproszenia w czasie mszy.

W nocy, przy modlitwie czytań, pomyślałem sobie, że dawne Prawo opierało się na śmierci: aby wykupić pierworodnego osła, trzeba było zabić owcę, na oczyszczenie ubodzy składali w ofierze dwie synogarlice. Chrystus nas z tego uwolnił, wyzwolił, dał nam prawo wolności i życia. Dawne Prawo było ciasne, w nowym możemy odetchnąć pełną piersią.

Miłość Boża

Kto przetrwa dzień Jego nadejścia i kto się ostoi, gdy się ukaże? (Ml 3:2). Oczyść nas, Panie, Twą miłością, jak ogniem złotnika i ługiem farbiarzy, aby nasza ofiara była miła Tobie.

W czym bowiem sam cierpiał będąc doświadczany, w tym może przyjść z pomocą tym, którzy są poddani próbom (Hbr 2:18). Przychodź nam, Panie, z pomocą, gdy przeżywamy trudne doświadczenia, przez tę miłość, przez którą zechciałeś upodobnić się do nas we wszystkim oprócz grzechu.

Znowu o tym na 'o' ;-)

Ogień miłosierdzia stał się dla nas żywą Ofiarą. (św. Efrem, Hymn o wierze, 10)

Missa (non) est

Żeby msza była tylko — Mszą —

jak chciał tego Papież roztropny —

żeby Jezus — pośród tylu — ludzi

nie był samotny

Tymczasem msza zbyt często jest widowiskiem, z różną liczbą aktorów, popisem durnego kleru, załatwianiem za jednym razem kilku spraw, wiecem politycznym, zawodami w uśmiechu, zawodami w nienawiści, i mnóstwem innych rzeczy, ale nie Mszą.

Miano

Mówi się czasami o Kościele na ziemi jako o Kościele walczącym. Wydaje mi się, że słuszniej należałoby mówić o Kościele cierpiącym, bo Kościół idzie w ślady swego Pana, który przeszedł drogę cierpienia i taki właśnie wzór nam zostawił (cf. 1 P 2:21). Kościół cierpi nie tylko od tych, którzy z zewnątrz go dręczą, ale także i wewnątrz. To cierpienie należy ofiarować Ojcu niebieskiemu, który winny krzew Kościoła oczyszcza i kształtuje według swej woli.