16.08.2008

Dzisiaj rocznica śmierci profesor Anny Świderkówny. Tak wiele jej zawdzięczam... i w tym życiu, i w tym drugim.

Tytuły

Cała cześć, jaką oddajemy Maryi, całe Jej znaczenie w historii zbawienia i w życiu Kościoła, bierze się z tego, że jest Ona matką Boga. Tymczasem w liturgii, w architekturze, i w pewnie wielu jeszcze innych rzeczach nie mówi się o Maryi jako o Matce Bożej, ale jako Najświętszej Pannie. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny. Kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Łaskawej. Tak jakby to było najważniejsze. Owszem, to też jest ważne, to też jest dogmat, ale najważniejsze jest Boże macierzyństwo Maryi. Dlatego chyba bardziej powinniśmy mówić: Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Matki Bożej. Kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Matki Bożej Łaskawej. No, ale tego się już nie zmieni.

Radość i ból

Wzięcie do nieba Maryi Dziewicy to jedno ze świąt, w których po prostu z radością wielbimy Boga. Nie wspominamy zbawczego wydarzenia, jak Narodzenie czy Zmartwychwstanie Jezusa, łączymy się z aniołami w uwielbianiu Boga i uwielbianiu piękna Maryi Dziewicy. Po prostu święto zachwytu, że Maryja jest tak piękna– liturgia porównuje ją do zorzy, słońca i księżyca– że raduje się chwałą Bożą. Radujmy się i weselmy, i oddajmy chwałę Bogu.

Kilka tygodni napisałem po łacinie tekst kanonu ku czci Najświętszej Maryi, a Ula Rogala napisała do niego muzykę. Karmelitanki mi powiedziały, że ta muzyka jest niemal renesansowa, tak bogata i wspaniała. Oto tekst:

Maria beata,

Virgo, Mater Dei,

Gaude, benedicta,

Christus resurrexit.

Taka paschalna modlitwa.

A ból... Dlaczego zawsze, kiedy idę na mszę, trafiam na mszę odprawianą przez Śmierdziela? Jego niegodziwe, niedbałe i bezmyślne odprawianie świętych Tajemnic denerwuje mnie, boli, i złości. Jak długo jeszcze, o Panie?

Jaka jesteś, o Pani

Jak mówi grecka liturgia, jesteś czcigodniejsza od cherubinów i wznioślejsza od serafinów. Módl się za nami do Ojca, którego Syna zrodziłaś.

Zasnęła w Panu

Zła psalmodia i szalona AI

U franciszkanów dziś święto świętej Klary z Asyżu, a u klarysek jej uroczystość. W brewiarzach franciszkańskich i w internetowej liturgii godzin w drugich nieszporach jest podana zła psalmodia, taka sama, jak w pierwszych nieszporach. Tymczasem w drugich nieszporach są inne psalmy, takie jak w drugich nieszporach tekstów o dziewicach, czyli psalmy 122 i 127. Nie mam pojęcia, skąd wziął się taki błąd.

AI podaje mnóstwo łacińskich hymnów o świętej Klarze, i łacińskich antyfon, pochodzących z łacińskich brewiarzy franciszkańskich, przed– i posoborowych. Ale jest w tym bardzo niekonsekwentna, bo na przykład podaje jakiś hymn, a chwilę później, kiedy o niego pytam, twierdzi, że taki hymn na w ogóle nie istnieje. Kazałem jej szukać w źródłach, i teoretycznie kilka hymnów znalazła, ale są one tak zepsute metrycznie, że nie wiem, czy są oryginalne, czy też AI sama je niezdarnie stworzyła. Szkoda, bo zależało mi na tych hymnach.

Zwróćcie uwagę

Scena spotkania Eliasza z JHWH jest jednym z najpiękniejszych, banalnie mówiąc, fragmentów Pisma Świętego. Wichura, trzęsienie ziemi, ogień– wszystko to przewala się nad prorokiem zamkniętym w grocie. Zwróćcie uwagę, że to są te objawy przychodzenia Boga, które były też na Synaju, kiedy Bóg dawał swoje przykazania Mojżeszowi. Bóg jest bardziej ukryty niż to, co tylko zwiastuje jego przyjście.

Na jeziorze znowu mamy wicher. Zwróćcie uwagę na słowa Piotra: Panie, każ mi przyjść do siebie. Nie: każ mi chodzić po wodzie, tylko wyraźnie i konkretnie przyjść do Ciebie. Nie jest ważne, czy umiemy chodzić po wodzie, czy nie, ważne jest, czy idziemy w kierunku Jezusa.