niedziela, 22 listopada 2026

Ulubione zdania (ii)

W Psałterzu ulubionych zdań mam wiele, jedno trudno wybrać. Na dzisiaj jest to: Niech ześle pomoc z nieba, niechaj mnie wybawi, niech hańbą okryje tych, którzy mnie dręczą; niech ześle Bóg miłość i łaskę.

Istnieje coś takiego jak Psałterz Bedy Czcigodnego, wybór jego ulubionych wersetów ze wszystkich psalmów, chyba tylko oprócz 84[83].

Zawsze i wszędzie

Wszędzie, czyli i we mnie. Króluj we mnie, Chryste Panie, we mnie zwyciężaj. Na razie słabo Ci to idzie.

Czy jeszcze gdzieś dzisiaj po mszy odmawia się akt poświęcenia świata Najświętszemu Sercu Jezusowemu?

piątek, 20 listopada 2026

Wilk i Gondor

Spośród świętych z wilkiem kojarzy się Franciszek z Asyżu, który oswoił wilka z Gubbio. Ale dziś wspominamy świętego męczennika, Edmunda, którego odciętej głowy pilnował właśnie wilk. Czyli nie zawsze wilki są złe i straszne.

A skoro już mowa o złu, to w nieszporach jeden werset skojarzył mi się z oblężeniem Gondoru.

Podobno są jakieś nowe filmy, nawiązujące do Władcy Pierścieni. Prawdaż to?

Salomea

Wspomniana wczoraj błogosławiona Salomea była pierwszą polską klaryską w najstarszym polskim klasztorze klarysek. Tymczasem wszyscy trąbią tylko o świętej Kindze.

poniedziałek, 16 listopada 2026

Ulubione zdania (i)

Jadąc dziś tramwajem, pomyślałem sobie, że będę na blogu zamieszczał ulubione słowa, fragmenty, wypowiedzi, z różnych książek i filmów. Nie będę komentował, będę tylko podawał. Na początek Gwiezdne Wojny i słowa Yody do Palpatine'a: Faith in your new apprentice, misplaced may be. As is your faith in the dark side of the Force.

niedziela, 15 listopada 2026

Chciałbym zaprotestować

Wbrew pojawiającym się w Internecie informacjom, nie wydałem książki Alfabet Biblii, ani nie publikuję na liturgia.pl. Nie wiem, kto rozpuszcza takie kłamstwa, mogę się tylko domyślać, że robią to ludzie, którzy mnie nienawidzą.

O świcie ujrzałem Twoją potęgę, alleluja

Msza bez Śmierdziela: i przy ołtarzu, i w konfesjonale go nie było, chwała niech będzie Bogu. Mszę odprawiał ojciec, który rzeczywiście odmawiał wszystkie te modlitwy, które kapłan odmawia pochylony, po cichu, w czasie mszy, nie w ciągu trzech sekund, ale tyle, ile trwa ich wypowiedzenie. I który też porządnie i długo przyklękał po Podniesieniu.

Za to przy powrocie z kościoła stanąłem w windzie między piętrami. Na szczęście udało mi się wydostać.