Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia

Maków Mazowiecki koronował Jezusa na Króla Powiatu. Jakież poniżenie, z Króla Wszechświata na króla powiatu! Taki tytuł pomniejsza majestat Jezusowy.

Adwent

W liturgii uroczystości Chrystusa Króla pojawiają się dwie antyfony, które śpiewamy także w Adwencie. Nie jest to bynajmniej jakiś nowy wymysł. Pokazują one, w jaki sposób powtórne przyjście Chrystusa, o którym czytaliśmy w ostatnich tygodniach roku, łączy się z czytaniami o tymże przyjściu na początku Adwentu. Co więcej, jedna z tych antyfon jest cytatem z proroka Izajasza, czytanym w czasie pasterki. 

Przyjścia Chrystusa łączą się ostatecznie w jedno przyjście, na które czekamy, i które nas w taki czy inny sposób dotknie. Czy zastanie nas w paruzji, czy przy żłóbku, będzie to Jego przyjście.

Nobis placare, Rex et Deus noster

Rex regum, Christus vincit.

Rex noster, Christus vincit.

Pax nostra, Christus vincit.

Salus nostra, Christus vincit.

Spes nostra, Christus vincit.

Gloria nostra, Christus vincit.

Misericordia nostra, Christus vincit.

Auxilium nostrum, Christus vincit.

Fortitudo nostra, Christus vincit.

Liberatio et redemptio nostra, Christus vincit.

Victoria nostra, Christus vincit.

Arma nostra invictissima, Christus vincit.

Murus noster inexpugnabilis, Christus vincit.

Lux, via, et vita nostra, Christus vincit.

Ipsi soli imperium, gloria et potestas per immortalia saecula saeculorum. Amen. 

(z Laudes regiae)