Abyśmy królestwo posiedli niebieskie

O to prosi kolekta 1 niedzieli Adwentu. O to w gruncie rzeczy chodzi, abyśmy ostatecznie w tym królestwie wylądowali. Abyśmy mieli udział w królowaniu Boga. Przecież tak mówi Jezus w Apokalipsie: Zwycięzca zasiądzie ze Mną na tronie (Ap 3:21).

Ale też świadomi jesteśmy naszych grzechów, stąd też i w mszy, i w nieszporach prosimy: Okaż nam, Panie, miłosierdzie swoje. To jest ten pokutny charakter Adwentu, o którym się teraz nie mówi. Owszem, jest radość, ale jest też żal za grzechy. Abyśmy mogli stanąć przed Synem Człowieczym, kiedy przyjdzie, i w tajemnicy Betlejem, i w tajemnicy Drugiego Przyjścia.

I jeszcze przypomnienie: słowo 'Adwent' nie znaczy oczekiwanie, tylko przyjście, z łacińskiego adventus, i odpowiada dokładnie greckiemu parousia.

Nobis placare, Rex et Deus noster

Rex regum, Christus vincit.

Rex noster, Christus vincit.

Pax nostra, Christus vincit.

Salus nostra, Christus vincit.

Spes nostra, Christus vincit.

Gloria nostra, Christus vincit.

Misericordia nostra, Christus vincit.

Auxilium nostrum, Christus vincit.

Fortitudo nostra, Christus vincit.

Liberatio et redemptio nostra, Christus vincit.

Victoria nostra, Christus vincit.

Arma nostra invictissima, Christus vincit.

Murus noster inexpugnabilis, Christus vincit.

Lux, via, et vita nostra, Christus vincit.

Ipsi soli imperium, gloria et potestas per immortalia saecula saeculorum. Amen. 

(z Laudes regiae)

O czym myśleć 3 maja

Na przykład o słowach, którymi modlimy się dziś w modlitwie nad darami: abyśmy sami stali się wieczystym darem dla Boga, na podobieństwo Dziewicy Maryi, która każdą komórką swojego ciała oddała się Bogu, stała się wieczystym darem dla Niego, Jego królestwem. Tego uczy nas Kościół święty w swojej liturgii.

Groza miłosierdzia

Myśli o Dies irae: Król jest groźny: drżą przed Nim zastępy aniołów. Król jest miłosierny: przychodzą do Niego zastępy grzeszników.

Królewskie zawirowania

Czy ty jesteś królestwem Chrystusa? Całą swoją duszą, całym swoim sercem, całym swoim umysłem, całym swoim ciałem? Czy Chrystus króluje w tobie? Bo teraz nastało panowanie Bożego Pomazańca. Czy jesteś może obleganym miastem, do którego nie chcesz wpuścić Króla, jak w sonecie Johna Donne'a?

Nie mam pojęcia, dlaczego chodzi mi po głowie kolęda Good king Wenslaus (czy jak tam się to pisze) i pieśń wielkanocna Zwyciężyła Pańska moc.

W świętych jest królestwo Boże

Myślałem, że napisałem to wczoraj, ale najwidoczniej zapomniałem. We wczorajszych nieszporach trzy razy jest mowa o królestwie Bożym, o królestwie, które święci otrzymują z ręki Boga. Ale przecież też sami święci są królestwem Boga: każdy z nich całkowicie, duszą i ciałem, oddał się Bogu, aby Ten mógł w nim królować; to znaczy być świętym: być królestwem Bożym całkowicie i nieodwołalnie.

 

A to budzi bojaźń Bożą, świętą trwogę.

Pan najwyższy i straszliwy

W tych dniach w liturgii pojawia się często psalm 47, w którym czytamy: bo Pan najwyższy i straszliwy jest wielkim Królem nad całą ziemią. Straszliwy. Bóg Ojciec nie jest dobrodusznym dziadkiem, Chrystus nie jest kolesiem z podwórka, który poklepie nas po plecach, Duch Święty nie jest bogatym wujkiem, który przysyła nam prezenty. Bóg jest straszliwy, a ta Jego straszliwość est piękna, i o tym trzeba nam pamiętać.

Przez komórkę

Piękne jest dzisiejsze responsorium do drugiego czytania w modlitwie czytań, ale jako że korzystam teraz z komórki, a nie z laptopu, to go tu nie wpiszę, nie mam na to siły.

Czy w każdym z nas nastało królowanie Boga naszego?

Tron Jego

Et thronus eius erit firmissimus in perpetuum, śpiewamy w nieszporach. Tym tronem, zapowiedzianym przez wizję Ezechiela, jest Krzyż, o czym przypomina hymn nieszporów.

I jeszcze słowa z mszy, tak głęboko mnie poruszające: Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie; błogosławione Jego królestwo, które nadchodzi.

A dziś także Międzynarodowy Dzień Elfów, początek zimy w ich kalendarzu i wspomnienie przebudzenia nad wodami Cuiviénen.