Egzekucja

Jeśliby to kogoś interesowało, to dziś jest rocznica egzekucji tej zdziry Marii Stuart.

Mało krwi

Nawet miałem pomysł rano, żeby zrobić zdjęcie pobierania krwi, ale zrezygnowałem, bo pewnie pielęgniarka by się nie zgodziła. Pobrano mi krew, ale tylko jedną probówkę na tyle badań, więc zastanawiam się, czy wystarczy, albo czy badania nie będą zafałszowane: reguła ograniczonego zaufania obowiązuje nie tylko w motoryzacji.

Nawrócenie św. Pawła. Przyznam, że jakoś nie pałam zbytnią miłością do tego apostoła, co niech mi Bóg wybaczy. Bardziej mnie ekscytuje to, że dziś jest Burns Night (byleby bez jedzenia).

Spoglądając ku Szkocji

Dziś wspomnienie św. Małgorzaty, królowej szkockiej. (Po łacinie Margarita, czyli perła, z greckiego margarites, to samo.) Pochodziła z angielskiego rodu, poślubiła króla Szkocji, wychowała ośmioro dzieci. Wsławiła się jako matka i jako opiekunka ubogich. Niech dziś spojrzy łaskawie na nas, ubogich i nędznych, i wspomoże nas swoimi modlitwami.

O anglikanach, czyli Father Christopher said

The Church of Scotland is established, and it's Presbyterian. So when the Queen crosses from England to Scotland, she changes from being an Episcopalian to a Presbyterian. Ciekawe, czy królowa ma za każdym razem tego świadomość.

Trzej królowie z Zachodu (na wigilię Teofanii)

A dokładniej, z wyspy Lewis, na zachód od Szkocji.

Orkady

Dziś wspominamy św. Serwanusa (po łacinie: Servanus), znanego bardziej jako Saint Serf. Był biskupem w Szkocji, zasłynął jako misjonarz Orkadów. Miał być opiekunem św. Kentigerna. Wiąże się z tym wzruszająca historia: Serwanus miał ulubionego rudzika. Kiedyś chłopcy, których uczył, zabili ptaka, i winę chcieli zrzucić na Kentigerna, ten jednak, mocą Bożą, wskrzesił rudzika. Św. Serwanus umarł ok. 583 roku.

Na północnych lądach i morzach sławcie Pana

Dziś dzień św. Kolumby (Columcille), założyciela klasztoru na wyspie Iona. To w tym klasztorze przyjął chrześcijańską wiarę św. Oswald, król i męczennik, to z tego klasztoru wyruszył do północnej Anglii św. Aidan, biskup i misjonarz, przyjaciel św. Oswina, króla.

Prorokiem byłeś, Bogu miły Kolumbo, ustami Ducha Świętego; pełen Boskiej łaski, w duchu widziałeś to, co odległe, jakby było bardzo blisko, i przyszłe wydarzenia jakby były teraźniejszymi. Otrzymałeś dar czytania w ludzkich sercach i myślach, przyjmij teraz to z głębi serca płynące uwielbienie, jakie ci składamy, obchodząc twe wspomnienie.

Wsławił ciebie, Kolumbo, Bóg, którego ty sławiłeś, i dał ci dar proroctwa, jak Izajaszowi i Jonaszowi; Ten, który ma władzę nad życiem i śmiercią, dał ci, jak Eliaszowi i Elizeuszowi, moc wskrzeszania zmarłych. O, jakże wielka jest łaska, którą okazuje On tym, którzy czystym sercem Go kochają! O, jakże wielkie cuda, jakich przez nich dokonuje! O Chryste, zmartwychwstanie i życie wszystkich, chwała Tobie!

O czcigodny Kolumbo, Irlandia, w której się urodziłeś, i Szkocja, w której się trudziłeś dla Pana, wspólnie śpiewają z radością: Śpiewajmy Bogu, naszemu wybawcy!

Święty Kolumba policzony został między możnych świętych Chrystusowych, Pan opasał go mocą łaski Ducha, aby podźwignął nas, grzeszników. (z prawosławnej liturgii ku czci św. Kolumby)

Święty i ptak

Dziś także wspomnienie św. Kevina z Glendalough, tego, na którego dłoni kos uwił gniazdo. To zresztą nie jedyny taki święty, o innych napiszę innym razem.

Szlachetnego ducha był Kevin, Boga-niosący, dlatego, pełen miłości Boga i bliźniego, zamieszkał na pustkowiu i w samotności modlił się gorliwie za grzeszny świat.

Chwalmy pełnymi ducha pieśniami Kevina, pochodzącego ze szlachetnego rodu; on jest źródłem Boskich zmiłowań i współczucia, obficie rozlewa jasne strumienie Bożej łaski dla nowego Izraela.

Chwalmy i błogosławmy świętego Kevina, on z miłością wlewa Boską łaskę w serca tych, którzy go sławią. Mieszka teraz w niebiosach, ze świętymi i aniołami, stoi przed tronem Boga Najwyższego i nieustannie modli się za nas. (z prawosławnej liturgii na dzień św. Kevina)

Potoki śniegu

Rzeka Gaur wpływa do Loch Rannoch. Jej gaelicka nazwa to Gamhair, a znaczy zimowy potok. Porządnie wzbiera na wiosnę, kiedy topnieją śniegi. Podobny obraz znajdujemy w Iliadzie, Homer pisze o potokach, wezbranych wodą z roztopów, które toczą swe fale z gór, i porównuje do takiego potoku np. Ajasa, ruszającego do boju (11:492nn). Ale chyba na takie potoki przyjdzie nam jeszcze poczekać. Szkoda tylko, że śnieg tak szybko staje się brudny.

PS Horacy też pisał o rzekach, z brzegów występujących na wiosnę, kiedy śniegi znikają, ale Horacego nie lubię.