Brzydki jak noc

Mówi się czasami, że ktoś jest brzydki jak noc: jakże niesprawiedliwie! Poeci starożytni noc nazywają czcigodną, jest potężną boginią. Noc ze swoim aksamitnym niebem usianym gwiazdami jest piękna, niejednokrotnie piękniejsza niż jaskrawy blask dnia.

Kilka było

Musiałem wyjść z Huanem o drugiej w nocy, popatrzyłem, i jednak zobaczyłem chyba cztery gwiazdy. Blade, dalekie, pozbawione blasku. Tak jak te pierwsze gwiazdy, stworzone przez Vardę, która dopiero na przyjście elfów przygotowała z rosy Telperionu nowe, jaśniejsze gwiazdy.

Blask gwiazd:  po grecku doxa, po łacinie claritas, po staroangielsku wuldor. Po gocku: wulþus.

Nie widać, po prostu nie widać

Psalmista mówi: Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło palców Twoich, na księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził... Niestety, w obecnych czasach trudno zobaczyć gwiazdy na niebie, bardzo trudno. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu było to możliwe, wychodziłem na balkon i śpiewałem psalmy, a gwiazdy błyskały nade mną. A teraz wszystko przyćmione przez smog i trujące wyziewy, i światła miasta. Żyjemy w Angbandzie. Albo na Tol Sirion, gdzie Beren w lochach Saurona Thû zaśpiewał, sławiąc Valacirkę, sierp Valarów, siedem gwiazd, które Varda zawiesiła na Północy, jako wyzwanie i znak upadku dla Melkora. Tylko czy przyjdzie jakaś Lúthien, aby nas uratować?

Chciałbym dodać, chociaż już kiedyś o tym pisałem, że dzisiejsza modlitwa po Komunii, w niedzielę Trójcy Świętej, jakże wyraźnie mówi o zbawieniu duszy i ciała. Komunia święta leczy duszę i ciało.

Stwórco gwiaździstych przestworzy

Z powodu chmur, smogu i świateł miasta nie widać gwiazd, kiedy wieczorem śpiewamy hymn Conditor alme siderum. ☹

Ostatni raz widziałem wyraźnie gwiazdy w 2004 roku w Radoniach, u dominikanek.

Myśli w czasie nowiu

W przywoływanym niedawno wierszu Williama Blake'a o tygrysie, jedna ze zwrotek zaczyna się tak: When the stars threw down their spears, / and watered heaven with their tears... Tylko wizjoner taki, jak Blake, mógł to zobaczyć.

Kiedyś, dawno, dawno temu pisałem o gwiazdach w Narnii. Jeden z bohaterów książek C.S. Lewisa mówi, że w naszym świecie gwiazda to kula rozżarzonego gazu. Ramandu, gwiazda na emeryturze, odpowiada mu, że nawet w tym świecie to nie jest gwiazda, tylko to, z czego jest ona zrobiona. W powieści Neila Gaimana Gwiezdny pył, gwiazda po jednej stronie muru, w Faerie, jest piękną dziewczyną. Gdyby przekroczyła mur i znalazła się w świecie śmiertelników, stałaby się tylko kawałkiem metalicznej skały.

Gwiazdy są czymś więcej niż się wydaje naukowcom i mędrkom, pretendującym do miana mędrców. Są piękne i groźne, a właściwie groźnie piękne.