Piątek, dzień Krzyża

Patrick Stewart nie żyje

R.I.P.

Niepowodzenia: tydzień dołujący

Próbowałem zdobyć łacińskie oficja z franciszkańskiego brewiarza, ale się nie udało. Próbowałem zdobyć wersję angielską, również się nie udało. Widać nie są mi pisane. Bardzo to dołujące, najwidoczniej cały ten tydzień taki ma być.

Problem z kwetiapiną

Męczy mnie to bardzo. Z powodu kwetiapiny nie jestem w stanie modlić się rano, bo czuję się niesamowicie senny i ociężały. Nawet po śniadaniu muszę się położyć i zdrzemnąć na trochę. Nie ma żadnych szans na świadomą, świadomie odmawianą modlitwę poranną. Gdzieś dopiero po 9:00 jestem już świadomy i obudzony. Cóż więc mam zrobić? Nie mam pojęcia; idąc za radą Johna Chapmana OSB, nie należy się próbować modlić tak, jak się nie jest w stanie modlić, więc może wystarczy rano tylko werset: Panie Jezu Chryste, Synu Boży, dla modlitw Twej przeczystej Matki i wszystkich świętych zmiłuj się nade mną. Amen.

Błąd kardynała

Kupiłem książkę wydawnictwa W drodze, Alfabet Boga. Język grecki Nowego Testamentu. Na razie tylko ją przejrzałem, wydaje się być bardzo użyteczna, chociaż wolałbym, aby więcej było wiadomości o historii słów. Ale znalazłem w niej jeden błąd. Otóż na stronie 27 czytamy, że łacińskie słowo amor, oznaczające miłość, wyrasta z indoeuropejskiego pnia *kam-, który znaczy kochać i chcieć. I że jest to pokrewne z sanskryckim kamami, kocham. Niestety, nie jest to prawda. Łaciński czasownik amare i pokrewny rzeczownik amor mają niejasne pochodzenie. Mogą pochodzić od tzw. słów dziecinnych, oznaczających matkę, i stąd znaczenie przywiązania, miłości, albo, i to mi się wydaje bardziej prawdopodobne, od praindoeuropejskiego rdzenia *h₂emh₃-, który znaczy chwytać, trzymać za rękę, czyli okazywać przywiązanie i miłość. Żadnych powiązań z sanskryckim kamami czy kama tu nie ma. Te słowa pochodzą od rdzenia *keh₂-, który znaczy lubić, pragnąć, i pokrewny jest z angielskim whore (wcześniejsze hore), polskim kurwa czy łacińskim carus.

Tak więc korzystajmy z książki, ale ostrożnie.

Błogosławiony jesteś, Panie, Boże wszechświata

Bo mszy dzisiejszej nie odprawiał Śmierdziel, alleluja. Przyjechał za to z Krakowa ojciec Łukasz, który zajmuje się teraz powołaniami, i opowiedział taką dykteryjkę: mówił dzieciom w szkole o stroju franciszkanina, i tłumaczył, że trzy węzły na sznurze przy habicie oznaczają trzy śluby. Na co jakiś chłopiec z ostatniej ławki zawołał zdumiony: To ojciec ma trzy żony?

Antyfona o świętej Urszuli

Teraz Urszulę, dziewicę i męczennicę, wraz z jej towarzyszkami, wspominają tylko urszulanki, używając do tego tekstów wspólnych o męczennikach. Kiedyś jednak święte te miały własne antyfony do pieśni z Ewangelii, i oto jedna z nich, do pieśni Maryi: Ja, Pan, dam im imię lepsze od synów i córek; imię wieczne dam im, które nie zginie.

Hilandar

Pantokrator, który jest mi najbliższy, pochodzi z góry Atos, z serbskiego klasztoru o nazwie Hilandar. Pochodzi z 13. wieku. Mam jego kilka reprodukcji, bo kopie, pisane przez różne osoby, które widziałem, nie oddają ducha tej ikony. Po prostu nie ta twarz, nie to spojrzenie. Jak jeden z moich angielskich przyjaciół powiedział, oglądając zdjęcie takiej kopii, Jezus wygląda na niej tępo. A ja takiej ikony nie chcę, bo przecież, jak mówi jedno z wielkanocnych responsoriów, piękność Pana podziwiają gwiazdy. A są one jedną z najpiękniejszych rzeczy na świecie po grzechu pierworodnym. Ale te reprodukcje mnie nie zadowalają, jedna za ciemna, jedna za jasna... Szukam Ciebie, Panie, mówi serce moje, będę szukać Twojego oblicza.

Co wyżej, doktor czy dziewica?

Obecnie w tekstach liturgii karmelitańskiej na uroczystość świętej Matki naszej Teresy od Jezusa, podkreśla się, że jest ona doktorem Kościoła. Część antyfon jest wzięta z ksiąg mądrościowych Starego Testamentu. Kiedyś podkreślano raczej to, że była ona oblubienicą Bożego Baranka, i antyfony wzięte były z Pieśni nad Pieśniami. Szkoda, że tego już nie ma. Obróć się, obróć, Sunamitko, obróć się, abyśmy na ciebie popatrzyli.

Operacja

U papieża wykryto guzek w płucu, w tym tygodniu będzie operacja. Módlmy się za wybranego dla nas papieża, aby Bóg zachował go w dobrym zdrowiu na długie lata.

W zwoju księgi jest o mnie napisano: Radością jest dla mnie spełniać Twoją wolę, mój Boże

Nie wiem, co gorsze: msza odprawiana przez Śmierdziela, czy msza odprawiana z szybkością karabinu maszynowego. Poza tym, nowy konfesjonał jest podobno dźwiękoszczelny, dlaczego zatem, siedząc w drugiej części nawy, słyszę z niego głos Śmierdziela?

Przystąpmy z odwagą do tronu łaski

Dzięki życzliwości jednej z Czytelniczek blogu dostałem obrazki z ikoną Pantokatora, bardzo piękną, z greckim podpisem, wziętym z  Listu do Hebrajczyków: Przystąpmy z odwagą do tronu łaski. Raz jeszcze dziękuję, ten Pantokrator jest bardzo piękny i bliski ideału.

Prostota świętego Franciszka

W swoim kazaniu w czasie mszy w 800. rocznicę śmierci św. Franciszka, arcybiskup Adrian Galbas mówił o prostocie świętego z Asyżu. Przeciwieństwem prostoty nie jest inteligencja, ale podwójność, udawanie. A Bóg kocha ludzi prostego serca, którzy nie udają. I taki był właśnie św. Franciszek.

Lubię kazania naszego pasterza. I cieszę się, że w tę wielką uroczystość Śmierdziela nie było przy ołtarzu. Kościół był pełen ludzi, przy ołtarzu służba liturgiczna. Ciasno się zrobiło, powiedział proboszcz. Dobrze, że arcybiskup jest szczupły.

A teraz o św. Marcinie. Opis jego śmierci jest właściwie wzorcowy dla opisów śmierci świętych nie-męczenników, wyznawców, którzy są, jak to mówi się na chrześcijańskim Wschodzie, theioi andres, na Zachodzie viri Dei, Boży mężowie. Przy śmierci św. Marcina jego uczniowie płaczą, że odchodzi, że ich zostawia na łup wilków. Że przecież jeszcze może z nimi zostać, bo jego nagroda w niebie jest pewna. Podobnie jest przy śmierci św. Franciszka: bracia płaczą: Nie odchodź, ojcze, jeszcze czas, kto nas obroni, kiedy odejdziesz?

W liturgii na dzień św. Marcina Matka Kościół cytuje słowa jego biografa, Sulpicjusza Sewera: Marcin ubogi i skromny do nieba wchodzi bogaty. Szczęśliwy mąż, którego dusza raj posiadła! Dlatego cieszą się aniołowie, radują archaniołowie, chór świętych woła, dziewice zapraszają: Zostań z nami na wieki. O najświętsza duszo, która, chociaż nie zabrana mieczem prześladowcy, nie straciła jednak palmy męczeństwa! Przy wspomnieniu zaś śmierci błogosławionego Franciszka śpiewa się taką antyfonę: O najświętsza duszo, na której przejście spieszą na spotkanie mieszkańcy nieba, raduje się chór aniołów, a chwalebna Trójca zaprasza: Zostań z nami na wieki! I responsorium z nieszporów: Franciszek ubogi  i pokorny wchodzi do nieba bogaty, wielbiony hymnami niebiańskimi.

Myślę, że podobieństwa są wyraźne, i że biografowie-hagiografowie zgodnie przedstawili Bożych mężów jako wchodzących do chwały. Być może biografowie Franciszka z Asyżu, jak np. Tomasz z Celano, mieli w pamięci słowa Sulpicjusza Sewera o św. Marcinie. Może nawet z liturgii je pamiętali. Św. Marcin był w tamtych czasach czczony jako wielki święty, pierwszy spośród świętych wyznawców, i do niego upodobniono św. Franciszka.

To do jutra

Wczoraj uroczyście obchodziliśmy 800. rocznicę śmierci świętego Franciszka z Asyżu, a właściwie jego przejścia z tego świata do następnego. Jutro postaram się napisać, co ma wspólnego święty Franciszek ze świętym Marcinem z Tours.