Taka wiara

O. Augustyn Jankowski, redaktor naukowy Biblii Tysiąclecia, powiedział mi kiedyś, że trzeba mieć naprawdę wielką wiarę, żeby móc szczerze powiedzieć: Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie.

Jak poganin i jak kreda

Wiara większości z nas wydaje się czymś oczywistym, byliśmy w niej wychowani, mamy za sobą pokolenia wierzących ojców... Aby lepiej zrozumieć dzisiejsze święto, spróbujmy postawić się w sytuacji poganina, który nie zna Boga żywego, który czci wielu bogów i nagle poznaje Tego jedynego. Szok. Nagły przełom. Zupełna rewolucja. Dopiero wtedy można zrozumieć, jak wielką łaską i miłosierdziem Pańskim było to, że objawił się poganom. Jaki to niezwykły dar! (Mnie może łatwiej, bo zawodowo tkwię w świecie pogańskim. Ale to tylko pozory, wcale nie jest mi łatwiej.)

Pobłogosław, Boże, tę kredę: i 3/4 kościoła się żegna, jakby było tą kredą. Ja się kredą nie czuję.

Nie był niewierny

Dziś, mimo piekielnego upału, dzień radosny, bo wspominając św. Tomasza Apostoła przypominamy sobie Wielkanoc i śpiewamy w antyfonach alleluja. Przy okazji warto zauważyć, że Tomasz nie był, jak często się mówi, niewierny. On był niedowiarkiem, a to zupełnie coś innego. Nie potrafił uwierzyć w zmartwychwstanie, ale nie wyparł się Jezusa jak Piotr. Był jak najbardziej wierny, a wierność tę przypieczętował krwią, jak chce tradycja, w Indiach.

Videntem videre

Czy Tomasz dotknął Jezusowych ran chwalebnych? Chyba nie, skoro Jezus mówi z Boską ironią: Uwierzyłeś, bo Mnie zobaczyłeś? Powiedziałby chyba: bo Mnie dotknąłeś. Tak samo nie wiemy, czy Maria z Magdali dotknęła Jezusa. Kto zdoła dotknąć Boga żywego, który żyje na wieki wieków, i ma klucze śmierci i Otchłani?

April

W przyszłym miesiącu ukaże się książka z notatkami Benedykta XVI z klasztoru Mater Ecclesiae, na życzenie autora publikowana pośmiertnie. Czekam na nią z niecierpliwością.

Tua intacta virginitas

Czytałem o klerykach z pewnego polskiego seminarium, którzy dywagowali nad i wątpili w dziewictwo Maryi. Bogu niech będą dzięki, że zachował mnie od takich myśli i wątpliwości, że nigdy nie chwiała się moja wiara co do dogmatów i nauki Kościoła.

„Jak krzak skarlały, jałowiec ciemny, jest moja wiara”

Ktoś mi powiedział, że mam silną wiarę. A to dlatego, że modliłem się, aby nie mieć koronawirusa, wierząc w to mocno, i tak się stało. Ale ja nie wiem, czy to nie była raczej zasługa i wiara tych, którzy modlili się za mnie. Byli jak ci, którzy paralityka przynieśli do Jezusa i spuścili go przez dach, bo nie było innego dojścia.

PS Tytuł z wiersza Jerzego Lieberta.

Wiara i nadzieja

Wyście przez Niego uwierzyli w Boga, który wzbudził Go z martwych i udzielił Mu chwały, tak że wiara wasza i nadzieja są skierowane ku Bogu (1 P 1:21).

Te słowa daje nam dziś Kościół w nieszporach. Jakoś przedtem, tzn. w minionych 30 latach ich odmawiania, nie zwracałem na nie uwagi, bardziej się koncentrując na początku tego czytania, mówiącym o krwi Chrystusa, baranka bez skazy. A tu jest też i radosny element: Bóg Chrystusa wskrzesił i obdarzył chwałą, po Męce jest Zmartwychwstanie. Słowa nadziei... Jeśli tylko moja wiara i nadzieja byłyby mocniejsze, bardziej zwrócone ku Bogu...

Gorczyca

Panie, przymnóż mi wiary, oby była chociaż jak ziarnko gorczycy...

Aż do kresu naszego życia

Dziś wspomnienie pierwszych męczenników franciszkańskich, św. Berarda i jego towarzyszy, którzy ponieśli, po licznych torturach, śmierć w Maroku z rąk muzułmanów. Modlimy się dziś, abyśmy z odwagą wyznawali Boga prawdziwego aż do kresu naszego życia.

Przez Twoich męczenników obdarz nas, Panie, prawdziwą wolnością ducha.

Zadziwiająca modlitwa

Pismo mówi zwykle o Bogu jako o światłości, wystarczy zajrzeć do pism św. Jana Apostoła, ale przecież jest On też ogniem, jak pisze autor Listu do Hebrajczyków (12:29). W ogniu objawia się Abrahamowi i Mojżeszowi, ognisty jest Jego oddech w psalmie 18[17], w dniu Pięćdziesiątnicy Duch Święty także ukazuje się w płomieniach ognia. W litanii Serce Jezusa nazywamy ogniskiem miłości, o żywym płomieniu miłości pisał św. Jan od Krzyża. Od ognia zaczyna się liturgia Wielkiej Nocy, ogień także cudownie pojawia się w tę Noc w bazylice Świętego Grobu, Anastasis.

Ogień pośród ciemności, Boski Ogień na dnie Otchłani, w krainie umarłych i oddzielonych od Boga. Oślepiający płomień, jak na ikonach Zstąpienia do Otchłani, czyli Zmartwychwstania.

W milczeniu i samotności święta Dziewica staje się krzewem gorejącym, jak to przedstawia liturgia oktawy Bożego Narodzenia. Boski ogień Ją ogarnia, ale nie spala, całkowicie uświęca i czyni Bogurodzicą.

Modlimy się często do Ducha Świętego, aby zapalił w nas ogień swej miłości, przeniknął nas nim, ogrzał, bo jesteśmy zimni. Duchem Świętym i ogniem chrzci nas Chrystus.

No kurde

Jak nie obchodzisz Bożego Narodzenia, to nie świętuj i nie składaj życzeń, bo to zupełnie bez sensu i straszna hipokryzja.

Brak wiary

Niewierzący w Boga niekoniecznie nie uznają Jego istnienia. Mogą wierzyć, że Bóg jest, ale nie chcą mieć z Nim nic wspólnego. Bardzo często odpowiedzialni za to są wierzący.

Sent from my tablet. We are Borg. You will be assimilated.

Nie jestem związany z Kościołem

Jestem członkiem Kościoła.

Można, można...

Można chronić życie nienarodzonych dzieci i bez skrupułów mordować swoich sąsiadów czy kolegów z pracy...

Co dla zmysłów niepojęte, niech dopełni wiara w nas

Klęczę przed monstrancją z żarówką i myślę: Jakże prawdziwe te słowa hymnu! Co dla zmysłów niepojęte, bo nie widać Hostii, która sama w sobie jest dla zmysłów niepojęta, niech dopełni w nas wiara. Wierzyć nie tylko w obecność Jezusa w świętej Hostii, ale i w obecność Hostii w monstrancji. Podwójnie wzrok się myli.

Stwierdzenie faktu

Cytat z konstytucji Soboru Watykańskiego II o Kościele, Lumen gentium (16), trochę tolkienowski (ale trzeba znać Legendarium, żeby zrozumieć, dlaczego za taki go uważam):

At saepius homines, a Maligno decepti, evanuerunt in cogitationibus suis, et commutaverunt veritatem Dei in mendacium, servientes creaturae magis quam Creatori (cf. Rom 1:21 et 25) vel sine Deo viventes ac morientes in hoc mundo, extremae desperationi exponuntur.

Polski przekład oficjalny, dla zainteresowanych:  Nieraz jednak ludzie, zwiedzeni przez Złego, znikczemnieli w myślach swoich i prawdę Bożą zamienili w kłamstwo, służąc raczej stworzeniu niż Stworzycielowi (por. Rz 1:21 i 25), albo też, żyjąc i umierając na tym świecie bez Boga, narażeni są na rozpacz ostateczną.

Allurement

Nęci się i wabi ludzi, mówiąc o radości wiary. Trzeba im jednak uczciwie powiedzieć, że wiara niesie też ze sobą cierpienie, prześladowanie, a nawet opuszczenie. Czytamy przecież: Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie zważając na jego hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga. Zastanawiajcie się więc nad Tym, który ze strony grzeszników taką wielką wycierpiał wrogość przeciw sobie, abyście nie ustawali, złamani na duchu (Hbr 12:2-3). I znowu: Chrystus przecież również cierpiał za was i zostawił wam wzór, abyście szli za Nim Jego śladami (1 P 2:21). Modlimy się, w zjednoczeniu z męką Pana Jezusa: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? (Ps 22 [21]:2). W Wielkim Poście, w liturgii tego okresu, te słowa nabierają szczególnego znaczenia*).

Wiara jest radością ze zbawienia, prowadzi do życia wiecznego, ale nie sprawia, że życie stanie się całkowicie błogie i pozbawione cierpienia. Jezus mówił o niesieniu krzyża, codziennym dźwiganiu krzyża. Wybierając wiarę, wybieramy także krzyż, i, myślę, o tym też trzeba mówić, a nie tylko o radości, uśmiechu i szczęściu. Przez wiele ucisków trzeba nam wejść do królestwa Bożego (Dz 14:22).

Przez krzyż do nieba. Inaczej się nie da. Pięć ran na ciele Zmartwychwstałego Pana będzie o tym przypominać aż do skończenia świata.

_________________________________

*) List do Hebrajczyków czyta się w modlitwie czytań przez dwa ostatnie tygodnie Wielkiego Postu, fragment z 1. Listu św. Piotra jest w nieszporach każdej niedzieli wielkopostnej, a psalm 22 [21] śpiewa się w Wielki Piątek.

Nie wszystko jest takie łatwe, czyli różne historie

Z punktu widzenia duchowieństwa, od samych szczytów aż do szeregowych księży, wszystko jest łatwe, ale czy tak zawsze jest w życiu?

Mamy Rok Miłosierdzia, mówimy o miłosierdziu, o Bożym przebaczeniu, spowiedzi, odpustach etc. Ale jakoś mało się przy tym mówi o konieczności żalu za grzechy i postanowieniu poprawy. Trzeba też odróżnić pokorną ufność w miłosierdzie Boże, o jakiej mówi Pismo (e.g., Ps 33 [32]:22), od grzeszenia i zuchwałego liczenia na miłosierdzie Boże, które są grzechem przeciwko Duchowi Świętemu. Nie wystarczy tylko przejść przez święte drzwi, nie wystarczy iść do spowiedzi tylko po to, aby przez te drzwi przejść, uzyskać odpust — a potem niech się dzieje, co chce. Potrzebna jest przemiana, zmiana myślenia, metanoia (cf. Mk 1:15).

Bóg nikomu swojej łaski nie odmawia, gładko powie to każdy ksiądz. A mnie przypomina się tu pewna historia, historia pewnej, nieżyjącej już, osoby. Ta osoba była niewierząca, w swoim czasie była w partii, ale była bardzo uczciwa, uczciwa wobec ludzi, uczciwa intelektualnie. Próbowała kilka razy uwierzyć. Mówiono jej, że wiara to jak skok do wody, chociaż się nie umie pływać, bo złapie ją Bóg. Skakałem, mówiła ta osoba, ale nikt mnie nie łapał. To było uczciwe stwierdzenie, uczciwe wobec siebie i wobec innych, nie opierało się tylko na jakich uczuciach czy odczuciach. Jak to wytłumaczyć?

Przypomina mi się jeszcze inna osoba, która w gimnazjum (a działo się to przed wojną) straciła wiarę. Przyszła do swojej matki i powiedziała: Chyba muszę popełnić samobójstwo, bo Boga nie ma, nie ma więc sensu istnienia. Matka jej nie była zbyt inteligentną osobą, nakrzyczała na nią, że zawraca jej głowę jakimiś głupotami. Ta osoba przetrwała Oświęcim i samobójstwo, już po wojnie, swojego męża. Nie wiem, czy odzyskała wiarę.

Nie wszystko jest łatwe i gładkie, nie wszystko da się wytłumaczyć teologicznymi formułkami, nie wszystko dzieje się jak w precyzyjnie działającej maszynie.

Błagamy o Twoje współczucie, Najświętsza Dziewico, najczystszy obrazie miłosierdzia Bożego.

Według św. Grzegorza

Grzegorz Wielki, pisząc do opata Mellitusa o nawracaniu mieszkańców Anglii, pouczał, aby nie niszczyć świątyń pogańskich, ale zamieniać je, przez pokropienie wodą święconą, w chrześcijańskie. Może zamiast walczyć z tęczą na Placu Zbawiciela lepiej byłoby ją schrystianizować, w myśl słów Boga w Księdze Rodzaju (Rdz 9:12-13), dzisiaj czytanych: oto tęcza jest łukiem Bożym i staje się znakiem Jego przymierza z ludzkością.

Powie ktoś, że tęcza warszawska jest brzydka. To prawda, ale powiedzmy szczerze, jak brzydka i kiczowata jest, w większości, sztuka religijna naszych czasów.