Dla Ojca niebieskiego

Głębokie słowa z soborowej konstytucji o Kościele, o których warto pamiętać codziennie, a szczególnie w czasie mszy świętej, kiedy łączymy nasze ofiary z Ofiarą Chrystusową:

Ludzie świeccy, jako poświęceni Chrystusowi i namaszczeni Duchem Świętym, w przedziwny sposób są powołani i przygotowani do tego, aby rodziły się w nich zawsze coraz obfitsze owoce Ducha. Wszystkie bowiem ich uczynki, modlitwy i apostolskie przedsięwzięcia, życie małżeńskie i rodzinne, codzienna praca, wypoczynek ducha i ciała, jeśli odbywają się w Duchu, a nawet utrapienia życia, jeśli cierpliwie są znoszone, stają się duchowymi ofiarami, miłymi Bogu przez Jezusa Chrystusa (por. 1 P 2:5); ofiary te składane są zbożnie Ojcu w eucharystycznym obrzędzie wraz z ofiarą Ciała Pańskiego (konstytucja Lumen gentium 34).

Let us pray

We pray for farm animals,

especially those living lives

distorted by suffering

in order to satisfy

human greed.

Grant that the human race

may realize

that animals are our fellow creatures,

and that God is concerned

about them, too;

through Jesus Christ our Lord. (J.R. Worsdall)

Kochaj wszystko

Kochaj całe Boże stworzenie, całość jego i każde ziarnko piasku. Kochaj każdy liść, każdy promień Bożego światła! Kochaj zwierzęta, kochaj rośliny, kochaj wszystko. (...) Kochaj zwierzęta: Bóg dał im zaczątek myśli i niczym nie zakłócaną radość. Nie zakłócaj jej, nie torturuj zwierząt, nie pozbawiaj ich radości, nie działaj przeciw Bożemu zamysłowi. (Fiodor Dostojewski)

Refleks

Zasłyszane: Listopad jest miesiącem zadumy i refleksu.

Znak końca

Mszalne czytanie z 2. Listu św. Pawła do Tesaloniczan przypomina, że już niedługo, w tym miesiącu, będzie koniec roku liturgicznego, który myśli nasze kierować będzie ku Paruzji.

4. Księga Ezdrasza, czyli apokryf w liturgii

Antyfony mszy żałobnej, będące jednocześnie popularną modlitwą za zmarłych: Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci, zaczerpnięte są, z pewnymi zmianami, z apokryficznej 4. Księgi Ezdrasza. Także jedna z antyfon oficjum o Wszystkich Świętych jest z tej księgi, która powstała na przełomie 1. i 2. wieku po Chrystusie. Była bardzo popularna wśród Żydów i chrześcijan, mimo że apokryficzna. Np. św. Ambroży często ją cytował.

Do altanki śmietnikowej ktoś mądry wstawił trzy dynie z płonącymi świecami. Całe szczęście, że matka zauważyła i zgasiła, bo niewiele brakowało, i byłby pożar.

Sobór o świętych

Obcowanie ze Świętymi łączy nas z Chrystusem, z którego, niby ze Źródła i Głowy, wszelka łaska i życie Ludu Bożego wypływa. Toteż nad wyraz stosowną jest rzeczą, abyśmy kochali tych przyjaciół i współdziedziców Jezusa Chrystusa, a zarazem braci naszych i szczególnych dobroczyńców, abyśmy za nich należne dzięki składali Bogu, abyśmy „pokornie ich wzywali i dla otrzymania dobrodziejstw Bożych przez Syna Jego Jezusa Chrystusa, Pana naszego, który sam jest Odkupicielem i Zbawicielem naszym, do ich modlitw, wstawiennictwa i pomocy się uciekali”. Wszelkie bowiem prawdziwe świadectwo miłości, jakie okazujemy mieszkańcom nieba, z natury swojej zmierza ostatecznie do Chrystusa, który jest „koroną wszystkich Świętych”, a przez Niego – do Boga, który jest przedziwny w świętych swoich i w nich jest uwielbiony.

W najbardziej zaś szlachetny sposób nasze zjednoczenie z Kościołem niebiańskim dokonuje się wtedy, kiedy – szczególnie w liturgii świętej, w której moc Ducha Świętego działa na nas poprzez znaki sakramentalne – wspólnie z nim w radosnym uniesieniu wielbimy majestat Boży i kiedy wszyscy, z wszelkiego pokolenia, języka, ludu i narodu we krwi Chrystusa odkupieni (por. Ap 5:9) i zgromadzeni w jeden Kościół, jedną pieśnią chwały uwielbiamy Boga w Trójcy jedynego. (konstytucja Lumen gentium 50)