środa, 29 czerwca 2016

Dziękczynienie

Hodie te Deum laudamus, te Dominum confitemur, tibi, sacrosancta Trinitas, gratias agimus pro LXV annis sacerdotii Iosephi Ratzinger. Gloria tibi, Domine, pro eius servitio ad altare tuum, gloria tibi pro eius praedicatione, gloria tibi pro eius sapientia, prudentia et humilitate. 

Salvator mundi, tu illum adiuva. 
Sancte Petre, tu illum adiuva. 
Sancte Paule, tu illum adiuva.

poniedziałek, 27 czerwca 2016

Miało być o cenotafach

O cenotafach komórkowych. Napiszę kiedy indziej. Teraz wolę podzielić się głęboką i bardzo prawdziwą myślą, znalezioną przypadkiem w sieci: What doesn't kill you, leaves you lying awake at 2am wishing it had.

Śmierdziel zostaje

Zabierają młodego, sensownego księdza, który porządnie odprawiał mszę, bez żadnych dodatków i głupawych tekstów, ze wszystkimi gestami jak należy. Za to ten-smrodzący-co-się-podpiera zostaje, ze swoimi dodatkami i głupawymi tekstami, nierozkładaniem rąk i smrodzeniem w konfesjonale. C'est la vie.

niedziela, 26 czerwca 2016

Domorosła etymologia

Nie jestem zwolennikiem jogi, uważam ją za obcą zachodniej, europejskiej mentalności. Nie rozumiem, na czym polega jej popularność.

W piątkowym (z 24.06) „Naszym Dzienniku” przeczytać można artykuł ks. Sławomira Kostrzewy pt. Joga to zdrada Chrystusa. Nie mnie oceniać wartość całego artykułu, chciałbym jednak zwrócić uwagę na filologiczną głupotę, jaka się w nim pojawia. Otóż autor pisze:
Zdaniem ks. Andrzeja Zwolińskiego, autora znakomitego „Leksykonu współczesnych zagrożeń duchowych”, słowo joga pochodzi z łacińskiego iugum – „jarzmo” – w znaczeniu wprzęgnięcia się w jarzmo w poszukiwaniu zjednoczenia z bóstwem.
Dlaczego praktyka, pochodząca ze Wschodu, z Indii, miałaby mieć nazwę łacińską? Joga pochodzi z Indii, z kraju sanskrytu, języka starszego i czcigodniejszego niż łacina. I z tego też języka pochodzi słowo „joga”, oznaczające ujarzmienie, opanowanie ciała i ducha. Słowo joga jest pokrewne z łacińskim iugum, ale od niego nie pochodzi. Za tymi dwoma słowami stoi wspólny rdzeń praindoeuropejski, *yeu-, rozszerzony w *yeu-g-, a oznaczający łączenie, jednoczenie, dodawanie. Jarzmo to narzędzie łączące parę zwierząt. Z tego samego rdzenia pochodzą: gockie ga-juk, angielskie yoke, greckie ζυγόν, sanskryckie yugám, hetyckie iukan, wszystkie oznaczające jarzmo.

Błąd idiotyczny, wynikający z nieznajomości filologii, z nieumiejętności szukania informacji w poważnych źródłach. „Leksykonu współczesnych zagrożeń duchowych” nie nazwałbym zatem znakomitym, zdecydowanie nie. Rozpowszechnia on błędne informacje, co też jest zagrożeniem – intelektualnym.

Dziękuję Maciejowi za cenne uwagi, dzięki którym mogłem poprawić tekst.
 
~ . ~ . ~
39 stopni od wschodu! A to dopiero koniec czerwca, i do południa ponad godzina. Straszne, straszne.

sobota, 25 czerwca 2016

Ginnheilug goð

John McKinnell w „Essays on Eddic Poetry” zauważa: 
Przeznaczenie jest Przeznaczeniem, dlatego nie może zostać fundamentalnie zmienione przez złośliwą czy sprzyjającą boginię. Można raczej powiedzieć, że ci, którzy znają Przeznaczenie, mogą działać tak, aby je albo przyspieszyć, albo opóźnić.

piątek, 24 czerwca 2016

Pieczęć proroków, orędownik możny

Dziś radosny dzień Narodzenia św. Jana Chrzciciela. Kościół zachodni zdaje się zapominać o tym wielkim świętym, o którym pamiętał przez prawie dwa tysiąclecia, Kościół wschodni pamięta o nim z wielką czcią. Poniżej modlitwy na dzień dzisiejszy, zainspirowane tekstami wschodniej liturgii.
Dzisiaj, z łona niepłodnej Elżbiety, narodził się wielki Poprzednik Pański, Prorok z proroków największy, bo nie było przed nim ani po nim większego. On jest lampą, która poprzedza najjaśniejsze Światło, głosem, który idzie przed Słowem, przyjacielem Boskiego Oblubieńca. Przygotowywał ludzi na przyjście Pana, zanurzał ich w wodach Jordanu, aby oczyścić ich na oczyszczenie, jakie daje Duch Święty. Głosił pokutę i nawrócenie, a umarłym w Podziemiu zapowiadał zmartwychwstanie. Teraz zaś nieustannie oręduje za nami.

Wstawiaj się za nami, Poprzedniku i Chrzcicielu Pana, Proroku i męczenniku, pieczęci proroków, największy spośród narodzonych z kobiety! Ty stoisz między Starym i Nowym Przymierzem, i zapowiadasz Słowo. Niech przez twe święte modlitwy Syn Boga wysłucha naszego błagania, niech napełni myśli nasze i da nam wieczne życie.

Głosie przesławny, lampo Światła, Poprzedniku Pański, pierwszy wśród proroków! Wstawiaj się za nami i za całym światem!

Wysławiamy cię, święty Janie, Poprzedniku Pański, czcimy twe przesławne narodzenie i wołamy: Błogosławiony Pan, Bóg Izraela!
Imiona bohaterów opowieści o narodzeniu Jana Chrzciciela (Łk 1:57-66) są znaczące: Zachariasz, czyli JHWH pamięta; Elżbieta, czyli Bóg moją przysięgą; Jan, czyli JHWH jest miłosierny. Wszystkie te imiona ukryte też są w pieśni Zachariasza (Łk 1:68-79).

 

czwartek, 23 czerwca 2016

Przed Narodzeniem św. Jana

Sancti Ioannis Baptistae, Praecursoris tui, 
quaesumus, Domine, 
veneranda, quam praevenimus, festivitas 
salutaris nobis auxilii praestet effectum. 
Qui vivis et regnas in saecula saeculorum. Amen.
Ingresso Zacharia templum Domini, apparuit ei Gabriel angelus, stans a dextris altaris incensi. (ant. ad Magnificat)
Anioł Gabriel stał po prawej stronie ołtarza kadzenia, i pierwotnie to jego wzywano przy błogosławieństwie kadzidła w czasie mszy, a nie św. Michała.