Pieśń adwentowa

Bardzo piękna, rzadko grana w kościołach. Znalazłem wreszcie wszystkie jej zwrotki, będące tłumaczeniem z łacińskiego przekładu (czyli Wulgaty) z proroka Izajasza (a dokładniej Drugiego i Trzeciego Izajasza).

Niebiosa, rosę spuszczajcie z góry,
Sprawiedliwego wylejcie, chmury;
o wstrzymaj, wstrzymaj Twoje zagniewanie
i zbrodni naszych zapomnij już, Panie.

Pusto w Twym mieście, pusto w Syjonie,
Jerozolima w boleści tonie,
runął dom Twojej świętości i chwały,
gdzie dla Cię hymny ojców naszych brzmiały.

Niebiosa, rosę spuszczajcie z góry,
Sprawiedliwego wylejcie, chmury;
grzech nas oszpecił i w sprośnej postaci
stoim przed Tobą jakby trędowaci.

Padliśmy wszyscy jak liść w jesieni,
zbrodniami jak wichrem rozproszeni,
Tyś Twe oblicze zasłonił przed nami
i Tyś naszymi złamał nas zbrodniami.

Niebiosa, rosę spuszczajcie z góry,
Sprawiedliwego wylejcie, chmury;
o spojrzyj, spojrzyj na lud Twój znękany
i ześlij Tego, co ma być zesłany.

Wypuść Baranka, daj, niech przybędzie
z głazów pustyni, niech Panem będzie;
na górze córy Syjonu się zjawi
i po łzach tylu z jarzma nas wybawi.

Niebiosa, rosę spuszczajcie z góry,
Sprawiedliwego wylejcie, chmury;
pociesz się ludu, pociesz w twej niedoli,
już się przybliża kres twojej niewoli.

Czemuż się smucisz, bolejesz srodze?
Nie bój się, nie bój, ja wyswobodzę,
Jam jest twym Panem, Jam doli twej Sprawcą,
Jam twoim Świętym, Jam Bogiem i Zbawcą.

Niebiosa, rosę spuszczajcie z góry,
Sprawiedliwego wylejcie, chmury;
roztwórz się ziemio i z łona twojego
wydaj nam, wydaj już Zbawcę naszego.

Przy odrobinie wyobraźni oraz znajomości czytań mszalnych i samego mszału można z tej pieśni wybierać fragmenty odpowiednie na śpiewy na wejście w niedziele adwentowe.

A malo

Pan stworzył Adama,
Ojca wszystkich ludzi,
Z niego Ewę matkę,
Co zgrzeszyli jabłkiem.
Ale Tyś naprawiła,
W czym Ewa zgrzeszyła.

Ewa posłuchała szatana, i sprowadziła na świat zło. Maria posłuchała anioła, i przyniosła światu największe dobro, Jezusa Zbawiciela. Na mocy Jego przewidywanej śmierci, została zachowana od wszelkiego grzechu i w pełni obdarowana łaską, jedyna ze wszystkich ludzi.

Niech dziś wstawia się za wszystkimi dziećmi Adama i Ewy, potrzebujemy Jej modlitwy. Niech broni nas od złego jedyna czysta, jedyna błogosławiona.

I syng of a mayden
þat is makeles,
kyng of alle kynges
to here sone che ches.

Moder & mayden
was neuer non but che –
wel may swych a lady
Godes moder be.

Jan z Damaszku

Dziś wspomnienie św. Jana Damasceńskiego. Wspomnienie tylko dowolne, czyli w większości nieobchodzone, a szkoda, bo to był wielki Ojciec i doktor Kościoła, podsumował całą prawowierną naukę Ojców i nam przekazał. Wypadałoby o nim pamiętać. Ja mam do niego szczególny sentyment, bo kiedyś na rozkaz sułtana odcięto mu rękę, która podobno cudownie przyrosła za wstawiennictwem Bogurodzicy. Czy to prawda, czy pobożna legenda, nie wiem, ale są ikony Maryi z tą właśnie ręką św. Jana.

Przyśpieszamy rok liturgiczny

Dziś na mszy psalm był na melodię Ludu mój, ludu, czy jakąś zbliżoną, a na Komunię śpiewano Bliskie jest królestwo Boże. Adwent z Wielkim Postem pomieszany, może dlatego, że oba fioletowe?

Sent from my tablet. We are Borg. You will be assimilated.

I znów jest Adwent w Bożym Kościele*)

Odpowiednie dla Adwentu są słowa: W moim początku jest mój kres (T.S. Eliot). Obchodzimy początek roku liturgicznego, a rozważamy w nim koniec świata. Mówi o nim Ewangelia (Mk 13:33-37): nie wiemy, kiedy Pan domu powróci, dlatego mamy czuwać. Mówi o nim kolekta: błagamy w niej, abyśmy mogli stanąć po Jego prawicy, gdy powróci. Jego powrót jest końcem świata, a jednocześnie początkiem nowego świata, nowej ziemi i nowego nieba, o których czytaliśmy u św. Piotra w ostatnim tygodniu przed Adwentem (2 P 3:13). W początku jest kres, w kresie nowy początek. O tym także ma przypominać Adwent.

I obrazki-ilustracje do antyfon do Magnificat z I niedzieli Adwentu:

 
_________________________
*) Tak, to świadoma parafraza z Rahnera.

Tuż przed Adwentem

Jeszcze raz modlitwa, którą kiedyś ułożyłem: aby Ten, który przyjął ciało z Maryi Dziewicy, narodził się i w naszych duszach:

Preces nostras, quaesumus, Domine, benignus exaudi, ut Filius tuus Unigenitus, qui in beatae Mariae virginali utero carnem assumpsit, nostris in mentibus nasci dignetur. Qui vivit et regnat in saecula saeculorum. Amen.

Czas oczekiwania, mniej (fioletowe szaty liturgiczne) lub bardziej ('alleluja' w antyfonach) radosnego, na przyjście, czy właściwie na przyjścia naszego Pana: to w czasie i to u kresu czasu. Jeśli Go teraz przyjmiemy, to możemy mieć nadzieję, że i On nas przyjmie, kiedy przyjdzie powtórnie.

Ostatnie nieszpory

Żegnaj, stary roku, w tych nieszporach dziękczynienie za łaski, którymi Bóg nas obdarzył. Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu!

Jutro, zgodnie ze średniowieczną tradycją, wspomnienie Najświętszej Maryi Panny w sobotę, w ostatni dzień roku.