Księga mojej przeszłości

4. czerwca to dzień świętego biskupa Eadfritha z Lindisfarne. Zmarł w 721, znany jest nam przede wszystkim jako, jeśli można tak powiedzieć, autor, a dokładniej skryba i ilustrator cudownego manuskryptu, zawierającego łaciński tekst czterech Ewangelii, tzw. Ewangeliarza z Lindisfarne. Można ten Ewangeliarz obejrzeć w British Library, w Londynie. Nie wszyscy wprawdzie uczeni zgadzają się co tego, że to właśnie Eadfrith, prawdopodobnie zanim został biskupem, wykonał ten wspaniały manuskrypt: już się nie dowiemy, jak było naprawdę. W każdym razie, z Eadfrithem ten Ewangeliarz jest powiązany od wieków. Poniżej jedna strona z tej księgi, fragment Ewangelii według św. Mateusza (Mt 1:18), ze słynnym Chi-Rho, czyli greckimi literami χ i ρ, tworzącymi monogram Chrystusa (Χριστός). Można przeczytać: Christi autem generatio sic erat cum esset desponsata mater eius Maria Ioseph... Mniejszymi literkami dopisane są, już później, staroangielskie glossy, czyli tłumaczenia, jakie do tej pory jeszcze robią w łacińskich tekstach studenci w początkach nauki.

Gdzie Lindisfarne, tam serce moje

Dziś jest wprawdzie 1. niedziela Wielkiego Postu, więc liturgia nie dopuszcza jakichkolwiek innych wspomnień, pomyślałem jednak, że wspomnę św. Finana z Lindisfarne, Świętej Wyspy. Był następcą św. Aidana, jako opat i biskup, i tak jak Aidan przybył z wyspy Iona. Zbudował na wyspie drugi kościół i wysyłał misjonarzy na południe, do środkowej Anglii (tolkienowska Mercja, między innymi). Odszedł do Pana w roku 661.

Wspominam św. Finana, bo jest właściwie nieznany. A czytając Rzymskie pasje Hanny Suchockiej uświadamiam sobie, jak wielu wczesnych świętych, naszych ojców w wierze czy jeszcze wcześniejszych męczenników, dzięki którym wiara do nas dotrwała, zapominamy. Suchocka zwraca na to szczególną uwagę, pisząc o kościołach stacyjnych Rzymu: nagle spotyka się tylu nieznanych, zapomnianych świętych, a jakże są oni ważni dla naszej wiary, jak wiele im zawdzięczamy.