When the priests of pride say, There is no other way...

... I tilled the sorrows of stone. (Loreena McKennitt)

In that dark world where gods have lost their way. (Theodore Roethke)

Every Night and every Morn

Some to Misery are born.

Every Morn and every Night

Some are born to Sweet Delight,

Some are born to Sweet Delight,

Some are born to Endless Night. (William Blake)

I forgive things 

I shouldn't.

I wait longer

Than I should. (...)

But when I leave,

I don't come back. (Michael Poetryy)

Oficjum lektur

Na ostatnie tygodnie Wielkiego Postu.

Z rozmowy dwóch dżentelmenów

 1: Jesteśmy już wiekowi. Sądzę, że pamiętasz pierwsze wydanie Beowulfa. 2: Mój drogi, ja pamiętam autora Beowulfa.

Doworst

Czytam wiersz Tolkiena pod takim właśnie tytułem, parodię egzaminów oksfordzkich w latach trzydziestych minionego wieku. Biedni studenci, mylący fakty i czasy, gramatykę i dzieje Anglii. Bardzo zabawna i przyjemna lektura, a wiersz jest długi, więc za szybko się nie kończy.

Duża część renty na to poszła

The Mirror

Starring in the empty mirror

She pondered on days

When knights went

Through and through it

It was only an image

Not reality

Now she hasn't got either

Of them

Zbawiciel świata jak deszcz zstąpi w łono Dziewicy

Słowa tej pięknej antyfony kojarzą mi się z 15-wiecznym wierszem angielskim, w którym przyjście Chrystusa w tajemnicy Wcielenia porównywane jest do kwietniowego deszczu, który cicho i niepostrzeżenie spada na trawę, tak jak cicho i niepostrzeżenie dokonało się Wcielenie. A przecież dla Maryi musiał to być wielki szok.

Moje rozważania do Wielkich Antyfon można gdzieś w internecie znaleźć, wystarczy wpisać w Google. Bo ja teraz zbyt dużo nie napiszę. Źle się dzieje.

Nieznany wiersz Tolkiena

Całkiem przypadkiem trafiłem na wzmiankę o wierszu Tolkiena z 1919 roku, który, według wiedzy, jaką rozporządzam, nie został dotąd opublikowany. Tolkien napisał ten wiersz na odwrocie listu z Ministerstwa Rent, datowanego na 11.11.1919, a tytuł brzmi: The Ruined Enchanter: A Fairy Ballad. Ciekawe, czy dotyczy Śródziemia.

Ocean

Gods boundlesse mercy is (to sinful man)

Like to the ever-wealthy Ocean:

Which though it sends forth thousand streams, 'tis ne're

Known, or els seen to be the emptier:

And though it takes all in, 'tis yet no more

Full, and fild-full, then when full-filled before. (Robert Herrick)

A wczoraj była rocznica śmierci (a może też urodzin) Shakespeare'a.

Feria sexta in passione Domini, seu in Parasceve

Lully, lulley, lully, lulley,
The fawcon hath born my mak away.

He bare him up, he bare him down,
He bare him into an orchard brown.

In that orchard there was an hall,
That was hanged with purpill and pall.

And in that hall ther was a bed:
It was hanged with gold so red.

And in that bed there lythe a knight,
His woundes bleding day and night.

By that bedes side there kneleth a may,
And she wepeth both night and day.

And by that bedes side ther standeth a ston,
‘Corpus Christi’ wreten theron.

Nie lubię Pasji śpiewanej po polsku: tekst jest sztucznie archaizowany i nieprzyjemnie się go słucha. Brzmi nienaturalnie. Zresztą, niektórych śpiewających też nieprzyjemnie się słucha, bo zapominają, że kościół to nie opera, a Pasja to nie recital.

Przygnębiające

Szukam wydań 16-wiecznych angielskich poetów z oryginalną pisownią, ale to jak ruletka: nigdy nie wiadomo, na co się trafi. Czasami zaskoczenie, czasami rozczarowanie. Taki np. sir Walter Rale(i)gh, czy okaże się rozczarowaniem?

 

Okazał się. W sensie spelling, a nie wartości poezji.

Zupełnie inny temat

Dziś wigilia świętej Agnieszki. John Keats napisał wiersz pod tytułem St Agnes Eve, ale o świętej Agnieszce tam nic nie ma, tematyka jest zupełnie inna.

No, to tylko to chciałam powiedzieć, dziękuję za uwagę.

Shadows

I am half sick of shadows. 

Na wigilię Epifanii, czyli Trzech Króli

Fragment 15-wiecznego, makaronicznego wiersza, w oryginalnej pisowni:

Thre kinges come on goid twelfth day,
stella mycante previa;
To seche that childe they tok the way,
portantes sibi munera.

A sterne forth ladde theis kinges all,
inquirentes Dominum;
Lying in an asse stall
invenerunt puerum.

For he was King of kinges heghe,
rex primus aurum optulit;
And also Lorde and King full right,
secundus rex thus protulit.

For he was God, Mon and King,
myrra mortem retulit:
He us all to Heven bring,
qui mortem Cruce voluit.

Thy Son shall shine

I have a sin of fear, that when I have spun
         My last thread, I shall perish on the shore;
But swear by thyself, that at my death thy Son
         Shall shine as he shines now, and heretofore;
                And, having done that, thou hast done;
                        I fear no more. (John Donne)

W Serca Twego ranie

Dziś uroczystość Serca Jezusowego, radosna i bolesna. Cieszymy się z łask, które z tego Serca na nas spływają, ale i bolejemy nad grzechami, nad brakiem miłości, jaki to Serce obraża i znieważa. A sami nie jesteśmy tu bez winy...

Jezu Chryste, mój ukochany,
Któryś na Krzyżu umarł,
Ze wszystkich sił Cię proszę, błagam,
Przez dwie i trzy Twe rany,
By miłość Twoja mogła mocno
Tak przeszyć serce moje,
Jak w Twoje Serce wbita włócznia,
Gdy śmierć poniosłeś za mnie. (anonim angielski, 14. wiek)

Ciekawy jestem, czy poza Warszawą śpiewa się na nabożeństwach czerwcowych, na melodię Pod Twoją obronę, modlitwę do Serca Jezusowego, z refrenem: O Jezu dobry, Zbawicielu słodki, Pośredniku Boski, jedyna ucieczko nasza.

Zawsze lubiłem Tennysona

But in her web she still delights

To weave the mirror's magic sights,

For often thro' the silent nights

A funeral, with plumes and lights

        And music, went to Camelot:

Or when the moon was overhead,

Came two young lovers lately wed:

“I am half sick of shadows,” said

        The Lady of Shalott.

Czytajmy Johna Donne'a

Holy Sonnets, I
 
Thou hast made me, And shall thy worke decay?
Repaire me now, for now mine end doth haste,
I runne to death, and death meets me as fast,
And all my pleasures are like yesterday;
I dare not move my dimme eyes any way,
Despaire behind, and death before doth cast
Such terrour, and my feeble flesh doth waste
By sinne in it, which it t’wards hell doth weigh;
Onely thou art above, and when towards thee
By thy leave I can looke, I rise againe;
But our old subtle foe so tempteth me,
That not one houre my selfe I can sustaine;
Thy Grace may wing me to prevent his art,
And thou like Adamant draw mine iron heart.

Książka, na którą długo czekałem, i film, który w końcu obejrzałem

Odkąd o nim przeczytałem w biografii Tolkiena, Geoffrey Bache Smith bardzo mnie zainteresował. Czułem z nim jakieś duchowe pokrewieństwo i bardzo chciałem poznać jego poezję. Niestety, jego wiersze wydano tylko raz, w 1918 roku, były nie do dostania. Teraz wreszcie jego poezja jest dostępna, wydano jego wiersze: kupiłem sobie tomik A Spring Harvest. Na początek rozczarowanie: tytuły wierszy są podawane bez żadnej spacji, bez pogrubionego druku, trzeba się domyślać, gdzie wiersz się zaczyna. Sama poezja wynagradza tę niedogodność. Oto przykłady:

Creator Spiritus
The wind that scatters dying leaves
    And whirls them from the autumn tree
Is grateful to the ship that cleaves
    With stately prow the scurrying sea.

Heedless about the world we play
    Like children in a garden close:
A postern bars the outward way
    And what’s beyond it no man knows:

For careless days, a life at will,
    A little laughter, and some tears,
These are sufficiency to fill
    The early, vain, untroubled years,

Till at the last the wind upheaves
    His unimagined strength, and we
Are scattered far, like autumn leaves,
    Or proudly sail, like ships at sea.

        *     *     *

Wind over the Sea (fragment)
    Only a grey sea, and a long grey shore,
    And the grey heavens brooding over them.
    Twilight of hopes and purposes forgot,
    Twilight of ceaseless eld, and when was youth?
    Is it not lonely here, beyond the years?
--
Obejrzałem Matrix. Nie powiem, żeby film mnie powalił, ale ciekawy pomysł z rzeczywistością, która jest fałszywa i sztuczna, i jak się z niej wyzwolić. Ciekawym, czy w kolejnych częściach jest ciąg dalszy historii Neo, czy coś innego. Aha, i dlaczego wszyscy tam noszą okulary przeciwsłoneczne?

Sonet na dziś

Śnił mi się mój ojciec...

 

John Donne, z Sonetów świętych

Death, be not proud, though some have called thee

Mighty and dreadful, for thou art not so;

For those whom thou think'st thou dost overthrow

Die not, poor Death, nor yet canst thou kill me.

From rest and sleep, which but thy pictures be,

Much pleasure; then from thee much more must flow,

And soonest our best men with thee do go,

Rest of their bones, and soul's delivery.

Thou art slave to fate, chance, kings, and desperate men,

And dost with poison, war, and sickness dwell,

And poppy or charms can make us sleep as well

And better than thy stroke; why swell'st thou then?

One short sleep past, we wake eternally

And death shall be no more; Death, thou shalt die.