Ludzie miewają dziwne pomysły

Ludzie miewają dziwne pomysły. I niezdrowe dążenie do unifikacji oraz racjonalizacji. Co widać na załączonym obrazku.

Z drugiej strony, słodkie takie zgromadzenie Prawdziwych Krain, chociaż połowy z nich nie znam! Musiały niedawno powstać?

12.06
Podśmiewałem się wczoraj z tej mapy, patrząc na nią i traktując ją geograficznie. Dziś przyjaciółka zwróciła mi uwagę, że to raczej mapa umysłu: tak, i wtedy patrzy się na nią zupełnie inaczej.

Rzecz do pamiętania

I dla księży, i dla świeckich: żeby 10-15 minut przed mszą skupić się, nie rozmawiać. Skupić się już w kościele (przyjść wcześniej) albo w drodze do kościoła. Przygotować się do mszy przez milczenie. Chociaż tyle.

O Barnabo, święty Apostole, którego dziś ze czcią wspominamy, błagaj Pana, aby prowadził swój święty Kościół i nim kierował, jak za twoich czasów, mocą Ducha Świętego!

A do jakiego świętego modlić się w sprawie komputera, który ciężko zipie i spowalnia, chyba coś złego go spotka... Oddawać wtedy do naprawy, kupować nowy? Skąd na to wszystko wziąć pieniądze! Taka aerumna vitae, ale naprawdę wolałbym, żeby jej nie było. Ręka cyborga i stała choroba w tle nie wystarczy?

Nowe święto w kalendarzu

Zgodnie z dekretem Kongregacji ds. Kultu Bożego i Sakramentów, od tego roku w Kościele powszechnym dzień św. Marii Magdaleny (22.07) będzie świętem, a nie, jak dotychczas, wspomnieniem.

Czcigodna ta święta, którą Kościół wschodni nazywa isapostolos, równą Apostołom, a święci pisarze Zachodu apostołką Apostołów i świadkiem Boskiego miłosierdzia, z pewnością zasługuje na taką cześć. Jezus wyrzucił z niej siedem złych duchów, ona zaś wiernie za Nim szła i słuchała słów Jego. Widziała Chrystusa na krzyżu i złożonego do grobu, przyszła namaścić Jego ciało, zastała grób pusty, i zobaczyła Chrystusa Pana, pierwsza ze wszystkich, żywego, zmartwychwstałego.

Święta Maria Magdalena otrzymała też własną prefację:

Vere dignum et iustum est, aequum et salutare, nos te, Pater omnipotens, cuius non minor est misericordia quam potestas, in omnibus praedicare per Christum Dominum nostrum.

Qui in horto manifestus apparuit Mariae Magdalenae, quippe quae eum dilexerat viventem, in cruce viderat morientem, quaesierat in sepulcro iacentem, ac prima adoraverat a mortuis resurgentem, et eam apostolatus officio coram apostolis honoravit, ut bonum novae vitae nuntium ad mundi fines perveniret.

Unde et nos, Domine, cum Angelis et Sanctis universis tibi confitemur, in exsultatione dicentes: Sanctus, Sanctus, Sanctus Dominus Deus Sabaoth…

Na północnych lądach i morzach sławcie Pana

Dziś dzień św. Kolumby (Columcille), założyciela klasztoru na wyspie Iona. To w tym klasztorze przyjął chrześcijańską wiarę św. Oswald, król i męczennik, to z tego klasztoru wyruszył do północnej Anglii św. Aidan, biskup i misjonarz, przyjaciel św. Oswina, króla.

Prorokiem byłeś, Bogu miły Kolumbo, ustami Ducha Świętego; pełen Boskiej łaski, w duchu widziałeś to, co odległe, jakby było bardzo blisko, i przyszłe wydarzenia jakby były teraźniejszymi. Otrzymałeś dar czytania w ludzkich sercach i myślach, przyjmij teraz to z głębi serca płynące uwielbienie, jakie ci składamy, obchodząc twe wspomnienie.

Wsławił ciebie, Kolumbo, Bóg, którego ty sławiłeś, i dał ci dar proroctwa, jak Izajaszowi i Jonaszowi; Ten, który ma władzę nad życiem i śmiercią, dał ci, jak Eliaszowi i Elizeuszowi, moc wskrzeszania zmarłych. O, jakże wielka jest łaska, którą okazuje On tym, którzy czystym sercem Go kochają! O, jakże wielkie cuda, jakich przez nich dokonuje! O Chryste, zmartwychwstanie i życie wszystkich, chwała Tobie!

O czcigodny Kolumbo, Irlandia, w której się urodziłeś, i Szkocja, w której się trudziłeś dla Pana, wspólnie śpiewają z radością: Śpiewajmy Bogu, naszemu wybawcy!

Święty Kolumba policzony został między możnych świętych Chrystusowych, Pan opasał go mocą łaski Ducha, aby podźwignął nas, grzeszników. (z prawosławnej liturgii ku czci św. Kolumby)

Beati, qui ambulant in lege Domini, sive ora et ambula

Karmelitanki, w drodze do refektarza, na obiad i na kolację, recytują psalm 130[129], Z głębokości. W Wielkim Poście, wracając z refektarza odmawiają psalm 51[50], Zmiłuj się nade mną, Boże. Modlą się w ruchu.

Ks. Korniłowicz, współzałożyciel Dzieła Lasek, często odmawiał brewiarz w ruchu, spacerując czy wręcz maszerując po lesie lub ogrodzie. Często do takiej ruchomej modlitwy zapraszał innych księży lub siostry. Czasami próbuję tej metody, aczkolwiek w domu, nie na dworze, i muszę przyznać, że jest bardzo dobra. Na dworze, na spacerach z psem, zdarza mi się tylko odmawiać z pamięci kompletę, albo litanię do Matki Bożej czy Godzinki. Z Nessą było łatwiej, przy Huanie jest więcej rozproszeń.

Kapłanka

Tak się jakoś machnęło, początek Eumenid Ajschylosa, czyli słowa kapłanki, Pytii, wchodzącej do świętego manteionu, miejsca, skąd wygłaszała wyrocznie.

Najpierw w modlitwie tej cześć składam Gai,
co pierwszą była wieszczką pośród bogów.
Córka jej, Themis, miała tę wyrocznię
po matce, mówią; później ją przejęła
za zgodą Themis inna Tytanida,
Fojbe, zrodzona z Gai; ta oddała
na urodziny Fojbowi wyrocznię:
jego przydomek od Fojbe pochodzi.
Delos opuścił, jeziorno-górzyste,
przybył na brzegi Pallady przyjazne,
do tej krainy, gdzie Parnas się wznosi.
Słudzy Hefajsta drogę mu szykują,
prowadzą godnie, krainę zmieniają
z dzikiej i wrogiej na przyjazną, miłą.
Apollon przybył, lud mu cześć oddaje,
Delfos go wita, władca tej krainy.
Dzeus sztuką wróżby natchnął swego syna,
jako czwartego wieszcza tu osadza:
Loksjasz wyrocznie głosi ojca Dzeusa.
Tych to więc bogów jako pierwszych wzywam;
Atene także, co świątyni strzeże.
Nimfy przyzywam: w Korykis jaskini
żyją, gdzie ptaków i bogów mieszkanie.
Wspominam także Dionizosa, który
ma tu swój okręg; bakchantki stąd wyszły,
by Penteusza sprawić jak zająca.
Źródła Plejstosu i moc Posejdona
wzywam, i Dzeusa, on z wszystkich największy.
Teraz ja, wieszczka, zasiadam w wyroczni.

Loksjasz = Apollon
Pallada = Atene 
Delos = wyspa, na której urodził się Apollon 

Bowdlerization?

Ten-co-się-podpiera, oprócz tego, że się podpierał, rąk nie rozkładał i dodał „i strzeże” do formuły błogosławieństwa, dokonał korekty/cenzury pierwszego czytania. Opuścił fragment: Później [Eliasz] trzykrotnie rozciągnął się nad dzieckiem (1 Krl 17:21). Aż chce się podejść, potrząsnąć nim i zapytać: Człowieku, kto ci dał prawo tak się zachowywać przy ołtarzu? Kto ci dał prawo zmieniać teksty Pisma i mszału?

Tylko czy to by coś dało? Wątpię.