Ktoś mi powiedział, że mam silną wiarę. A to dlatego, że modliłem się, aby nie mieć koronawirusa, wierząc w to mocno, i tak się stało. Ale ja nie wiem, czy to nie była raczej zasługa i wiara tych, którzy modlili się za mnie. Byli jak ci, którzy paralityka przynieśli do Jezusa i spuścili go przez dach, bo nie było innego dojścia.
PS Tytuł z wiersza Jerzego Lieberta.
Mam wielką cześć dla św. Michała Archanioła, zwłaszcza od czasu nawiązania kontaktów z Karmelem Słowa Bożego i Świętych Aniołów. Dlatego trochę mi smutno, że antyfony do pieśni z Ewangelii, w jutrzni i nieszporach, w ogóle tego świętego nie wspominają. To trochę skutek dodania do dzisiejszego święta dwóch innych archaniołów, Gabriela i Rafała. (W średniowieczu byli w tym dniu wspominani, świadczy o tym hymn nieszporów, który i teraz mamy w liturgii.) Ale antyfonę o świętym Michale można było zatrzymać, przynajmniej w nieszporach, bo ta, która jest teraz, podobna jest do antyfon adwentowych.
Wspomóż nas swymi modlitwami, święty Michale Archaniele.
W mszale napisano: Niech was błogosławi Bóg wszechmogący, Ojciec i Syn, i Duch Święty. I wkurza mnie, gdy zamiast tego słyszę kapłańską tfu-rczość: Niech was błogosławi, strzeże i prowadzi Bóg wszechmogący. To jest plugawienie liturgii.
Dziś w modlitwie po Komunii prosimy, aby Najświętszy Sakrament, caeleste mysterium, był odnowieniem mentis et corporis, duszy i ciała tych, którzy Go przyjmują. Sakramenty dotyczą całego człowieka, bo cały człowiek został zbawiony przez Słowo Wcielone.
I mimo tej wiedzy, z lęku przed zakażeniem korzystam wciąż z dyspensy: rekordowe liczby zakażonych nie dodają mi odwagi, aby w niedzielę pójść do kościoła. Boję się spowiedzi i Komunii. Nie wiem, kto przede mną mógł być przy kratkach konfesjonału, i, niestety, do Komunii ludzie podchodzą wymieszani: i ci, co na rękę, i ci, co do ust Komunię przyjmują. Może w tygodniu uda mi się wyspowiadać w kościele, gdzie ten sakrament jest sprawowany w osobnej sali, nie w konfesjonale, i Komunię przyjąć w osobnej procesji dla tych, co na rękę.
Zamiera we mnie serce.
Zanim się przerwie srebrny sznur i stłucze się czara złota, i dzban się rozbije u źródła, i w studnię kołowrót złamany wpadnie; i wróci się proch do ziemi tak jak nią był, a duch powróci do Boga, który go dał (Koh 12:6-7).
Czytamy dziś te słowa w liturgii, a ja się jak zawsze zastanawiam, co to jest ten srebrny sznur i jak można stłuc naczynie ze złota*). Nie mam pojęcia. Ale obraz poetycki jest bardzo plastyczny, bardzo mocny, i uświadamia nam przemijanie, któremu podlegamy wszyscy.
To ciekawe, że Kohelet, tak pesymistyczny, tak bliski niektórym nurtom filozofii greckiej, wszedł do kanonu biblijnego, rabini go nie odrzucili.
____________
*) Chyba że to naczynie z pozłacanego szkła.
Dziś ciekawostka: pod datą 25 września w Martyrologium Rzymskim, czyli oficjalnym kalendarzu katolickim, wpisany jest święty prawosławny, z czasów już po Wielkiej schizmie wschodniej, a mianowicie św. Sergiusz z Radoneża (+1392), o którym można poczytać tutaj. Jednym z jego duchowych synów był, również święty (chociaż chyba niewpisany do Martyrologium), Andrzej Rublow, wspaniały ikonopis, twórca znanej ikony Trójcy Świętej.
Wstawiaj się za nami, święty Sergiuszu, abyśmy osiągnęli zbawienie.
Pan Gawain jawił mi się zawsze jako zwierciadło rycerskich cnót, tymczasem w Roman du Graal (tym napisanym po cyklu Wulgaty*) przedstawiony został jako żądny zemsty morderca, który, aby zabić Erica, zabija najpierw jego konia, tak by Eric nie mógł się bronić.
__________
*) I nie chodzi tu o łaciński przekład Biblii.
