Jeszcze raz Sylwan z Atos

Bardzo przejmujące słowa, a nawet przerażające Bożą bojaźnią: Bez Ducha Świętego dusza jest martwa.

Śpiesz się, Kopciuszku

Czytać Spe salvi, dopóki jest to dozwolone.

Wielkanoc. Pascha. Święte Triduum. Wrócą dopiero za rok, i przez ten rok muszą nam wystarczyć, i musimy żyć tymi, które dopiero co obchodziliśmy. W ten sposób Wielkanoc będzie dla nas ośrodkiem całego roku, nie tylko liturgicznego. Żyć uobecnionym wspomnieniem tego, co kilka tygodni temu obchodziliśmy i przeżywaliśmy. Rozważać i wspominać słowa i znaki, i czyny.

Klapa?

Rok kościelny kończy się po cichu, niezauważalnie. Nawet rok świecki w Kościele kończy się uroczyściej. Koniec roku kościelnego czasami przypomina mi wielką klapę: niespełnione postanowienia i zamiary, mdłe życie duchowe, nawet przyjście Pana, do którego nawiązują hymny ostatniego tygodnia roku, wydaje się jakieś nieudane. Czy nowy rok będzie lepszy? Czy będzie w nim nadzieja?