Wciąż porażają

Völuspá. Grímnismál. Te poematy z 'Eddy poetyckiej' można czytać bez końca, wciąż odczuwając przyjemność i rozkosz, dreszcz zachwytu czując i uniesienie, jakie ta potężna poezja w sobie niesie. Niewiele jest takich tekstów w literaturze, które tak niezwykłą moc poetycką posiadają.

I to także dziwne

W niektórych witrynach na ulicach Warszawy wciąż są bożonarodzeniowe dekoracje. Bombki, choinki...

Jakie to dziwne

Kiedyś szło się do szpitala z zapasem żetonów do automatu telefonicznego. Teraz są komórki.

+ + + + +

Na jednym kanale pokazywali krew, ogień i śmierć na kijowskim Majdanie, na drugim komentatorzy dochodzili do sportowych orgazmów, zachwycając się jazdą na łyżwach.

Jakie to wszystko dziwne.

Może ktoś przeczyta

Chciałbym, żeby księża wolniej odmawiali modlitwy nad chlebem i winem, wlewali wino do kielicha, odmawiali modlitwę Azariasza i obmywali ręce. Czasami, mam wrażenie (gdyż nie mam zegarka), trwa to minutę: pięć czynności w jedną minutę. A to są ważne czynności: ks. Fedorowiczowi zależało na odprawianiu mszy twarzą do ludu z jednego powodu: żeby wierni mogli chociaż widzieć, co się dzieje na ołtarzu, chociaż widzieć gesty kapłana, skoro dużej części modlitw liturgicznych nie słyszeli albo, słysząc, nie rozumieli, bo były po łacinie. Teraz także w czasie przygotowania darów, jeśli jest jakaś pieśń śpiewana, nie słychać modlitw, które odmawia kapłan nad chlebem, kielichem, winem, pochylając się przed ołtarzem i obmywając dłonie. Ale gesty pozostają, i chciałbym też, żeby ludzie je dostrzegli. W tym czasie się wprawdzie śpiewa i daje na tacę, ale naprawdę można i warto spojrzeć na ołtarz i na to, co kapłan robi, i uzmysłowić sobie, że przystępujemy do ofiary Ciała i Krwi Pańskiej, do ofiary, w której nas symbolizuje kropla wody w kielichu z winem, do ofiary, przy której trzeba się uniżyć przed Bogiem i błagać o oczyszczenie serca raz jeszcze, aby móc godnie do jej składania przystąpić. Gesty kapłana: wzniesienie pateny z hostią, kielicha z winem i wodą, pokłon przed ołtarzem, umycie rąk – o tym właśnie mówią.

Jednym zdaniem

Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσετε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ. (Ga 6:2)

Berecik

Na ławce w kruchcie leżały – jako, jak sądzę, znalezione w kościele po mszy i czekające na właścicielki – dwa berety. Moherowe.

Jak można zgubić taki berecik? Panie przecież w kościele nie zdejmują (wręcz nie powinny zdejmować, według pouczeń Apostoła) nakrycia głowy. Siłą ktoś ściągnął?

Nie ten śnieg

Pogoda zrobiła się obrzydliwie wielkopostna. Gdzieniegdzie zostały jakieś resztki śniegu, ale zdecydowanie nie pasują one do wizji psalmisty (Ps 51:6). W miastach widać na nim, czym oddychamy. Ohyda.