Ἠγάπησεν Ἀνδρέαν ὁ κύριος εἰς ὀσμὴν εὐωδίας

Święty Andrzeju, rybaku ludzi, z grzechów nas wyłów swoimi sieciami,

                                                                                                                         – módl się za nami!

O dobry krzyżu, zabierz mnie od ludzi, a oddaj Chrystusowi.

Święty Andrzeju, Pan cię powołał
jako pierwszego ze swoich uczniów;
dziś cię sławimy, rybaku ludzi,
z grzechów nas wyłów swymi sieciami.

Dokąd Pan poszedł, poszedł i sługa:
przez krzyż do chwały wszedłeś, Andrzeju.
Twoja modlitwa niechaj nas wspiera,
niech przebaczenie grzesznym wyjedna.

Przez twe zasługi niechaj Pan Jezus
krzyżem nas broni od zła wszelkiego,
niechaj nam bramy niebios otworzy,
byśmy Go z tobą wielbili w chwale.

Nie jestem kulturalny

Bo nie znam twórczości Boba Dylana, co więcej, wcale mnie nie ciągnie do jej poznawania.

Realizm Adwentu

Oczekiwanie na przyjście Pana jest radosne, dlatego w Adwencie często rozbrzmiewa 'alleluja'. Jest też świadome grzeszności ludzkiej, dlatego w hymnach i modlitwach są prośby o miłosierdzie w Dniu Sądu. Dwie strony tej samej monety.

Nikt nie jest bezpieczny

Wtedy dwóch będzie na polu, jeden zostaje zabrany, a drugi pozostawiony (Mt 24:40).

Uczyłem kiedyś greki dwóch synów pewnego pastora. Obaj wychowani w wierze, przeznaczeni na pastorów. Starszy, istotnie, został pastorem. Młodszy mówi, że wierzy w Boga, ale poza wspólnotami i organizacjami, znajduje Go w naturze. Został przewodnikiem zagranicznych wycieczek.

Wobec Boga nikt z nas nie jest bezpieczny, nie ma ciepłego miejsca, w którym możemy sobie wygodnie siedzieć, czekając na Drugie Przyjście. Bóg dopadnie nas wszędzie i wszędzie przeniknie nasze serce, aby się dowiedzieć, czy jesteśmy Jego, czy nie.

antyfona nieszporów Iucundare, filia Sion z kolektarza Leofrića

De Adventu Domini

Deus Dei Filius, quem venturum colimus, det nobis veniam nostrorum delictorum. Amen.

antyfona nieszporów Ecce nomen Domini z kolektarza Leofrića

Quantus tremor est futurus, quando Iudex est venturus

I znów, jak co roku, wraca do nas w liturgii, w całym swym majestacie, sekwencja Dies irae. Obraz powtórnego przyjścia Chrystusa, ostatecznego zmartwychwstania i sądu. Ten tekst przypomina nam, że, owszem, mamy oczekiwać przyjścia Chrystusa z nadzieją, ale też z bojaźnią i drżeniem: Jego miłosierdzie jest bez granic, dokładnie tak samo, jak Jego sprawiedliwość. Pan oddzieli dobrych od złych, jedni pójdą do królestwa niebieskiego, inni w mękę wieczną, tak zapisano w Ewangelii (Mt 25:31-46).

Jego miłosierdzie nad tymi, którzy się Go boją (Łk 1:50).

Huius favore debita nobis remittas omnia

Dziś dzień św. Cecylii, dziewicy i męczennicy, patronki (przez przypadek) muzyki kościelnej.

Cecylia zawołała: Odrzućcie uczynki ciemności i przywdziejcie zbroję światła! (z antyfony do Benedictus)