Ludy są jak Hiob

Kiedy objawią się Pańskie wyroki, ludy oddadzą Mu pokłon (Ap 15:4). Tak jak Hiob, kiedy Bóg mu objawia swoje wyroki. To ciekawe: oddadzą pokłon, nie będą się buntować, nie powiedzą, że mają to gdzieś, tylko oddadzą pokłon. Wielkość Boga, wobec której mamy chyba od początku istnienia wszczepioną bojaźń. Te wyroki są tak wspaniałe i doskonałe, że można tylko zamknąć usta i oddać pokłon.

Jego miłosierdzie

Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie nad tymi, którzy się Go boją (Łk 1:50). Co to znaczy: bać się Boga? To znaczy zbliżać się do Niego ze czcią wobec Jego wielkości, wobec Jego majestatu i świętości, wobec Jego piękna. Bóg jest tak piękny, że aż budzi grozę: jak błyskawica, która zachwyca swoim pięknem, ale jednocześnie budzi w nas grozę, swego rodzaju szacunek. Poczucie świętości i wielkości Boga budzi ową świętą bojaźń.

Święty terror

Święta groza. Bo co innego można odczuć wobec paschalnego misterium, które teologii oddano z powrotem w połowie minionego wieku? Cóż można odczuć wobec Życia, które umiera, schodzi w przerażające miejsce, gdzie nie ma Boga, i wychodzi stamtąd zwycięskie i, jeśli można tak powiedzieć, jeszcze bardziej żywe? A to jest tajemnica, którą szczególnie w tych dniach staramy się przeniknąć, żyć nią.

W świętych jest królestwo Boże

Myślałem, że napisałem to wczoraj, ale najwidoczniej zapomniałem. We wczorajszych nieszporach trzy razy jest mowa o królestwie Bożym, o królestwie, które święci otrzymują z ręki Boga. Ale przecież też sami święci są królestwem Boga: każdy z nich całkowicie, duszą i ciałem, oddał się Bogu, aby Ten mógł w nim królować; to znaczy być świętym: być królestwem Bożym całkowicie i nieodwołalnie.

 

A to budzi bojaźń Bożą, świętą trwogę.

Pan najwyższy i straszliwy

W tych dniach w liturgii pojawia się często psalm 47, w którym czytamy: bo Pan najwyższy i straszliwy jest wielkim Królem nad całą ziemią. Straszliwy. Bóg Ojciec nie jest dobrodusznym dziadkiem, Chrystus nie jest kolesiem z podwórka, który poklepie nas po plecach, Duch Święty nie jest bogatym wujkiem, który przysyła nam prezenty. Bóg jest straszliwy, a ta Jego straszliwość est piękna, i o tym trzeba nam pamiętać.